Thursday, June 01, 2006

Μετακομίσαμε - We Have Moved

Το Greek American News Agency έχει μεταφερθεί στον δικό του ιστότοπο στη διεύθυνση http://www.greekamericannewsagency.com. Όλη η ύλη έχει μεταφερθεί. Νέα άρθρα θα δημοσιεύονται μόνο στην καινούργια ιστοσελίδα.
The Greek American News Agency has moved to its own site and can be found at http://www.greekamericannewsagency.com. All existing and new content will be found at the new site.

Tuesday, May 30, 2006

The AHI Annual Delegation Trip to Greece Cyprus Scheduled for Early June

WASHINGTON, DC—The annual AHI delegation will depart for a two-week trip to Cyprus and Greece. A delegation representing the American Hellenic Institute will travel from June 5-June 16, 2006, making stops in Nicosia and Athens. The delegation is scheduled to meet with government officials and business leaders in both countries to discuss items of mutual concern and cooperation. Through this visit, the delegation aims to advance and project AHI's goals and objectives in Greece and Cyprus. In addition, the AHI will hold its 2nd Annual Athens Hellenic Heritage Achievement and National Public Service Awards Gala Dinner on June 14, 2006 at the Grand Bretagne Hotel. Also sponsoring this event is the AHI-Athens Chapter and is in cooperation with the Hellenic American National Council (HANC). The 2006 honorees are two extraordinary individuals who have distinguished themselves in their chosen fields of endeavor, Alexandra Mitsotakis, President, ActionAid Hellas and Prodromos Emfietzoglou, Chairman, Michaniki Group of Companies. The delegation will be led by AHI President and founder Gene Rossides and AHI Executive Director Nick Larigakis and will include other members of AHI’s Advisory Committee. The delegation will conduct meetings in Nicosia from June 5-June 9, and then will proceed to Athens, staying there from June 9- June 16. For additional information, please contact Georgia Economou at (202)785-8430 or at georgia@ahiworld.org. For general information about the activities of AHI, please see our website at http://www.ahiworld.org

A.H.I. Noon Forum

“Memory: The Soul of History- The Greek Pontian Genocide by Turkey” with Thea Halo WASHINGTON, DC – On May 25, 2006, AHI hosted a Noon Forum at the Hellenic House for the commemoration of the Greek Pontian Genocide by Turkey with Thea Halo, Author of Not Even My Name. The title of her remarks was on “Memory: The Soul of History- The Greek Pontian Genocide by Turkey.” The text of her remarks, bio and a photograph are attached. For additional information, please contact Georgia Economou at (202) 785-8430 or at georgia@ahiworld.org. For general information about the activities of AHI, please see our website at http://www.ahiworld.org.

A.H.I. - EVENT

The American Hellenic Institute Business Network and The New York Chapter of the American Hellenic Institute We request the pleasure of your company at our monthly Informal Networking Reception for members and guests Monday, June 12 5:30 to 7:30 PM at Avra Restaurant141 East 48th Street (Between Lexington and 3rd Avenues) 212-759-8550 CASH BAR & complimentary hors d'ouervres Please RSVP to Col. Andonios Neroulias at http://mail.yahoo.com/config/login?/_javascript:parent.ComposeTo( by June 10 For more info on AHI activities and membership visit our website: ahiworld.org Please make sure you bring your business cards, material about your company for distribution TO SUBSCRIBE/UNSUBSCRIBE from this email list, please link to http://www.ahiworld.org/email

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ - ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Οι εξελίξεις στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνάντησης που είχε χθες ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής με την Υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη. Η Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, ερωτηθείσα για δημοσίευμα κυριακάτικης εφημερίδας περί ελληνικής πρωτοβουλίας για το Κυπριακό με την παρουσίαση δέσμης προτάσεων στην ΕΕ, παρέπεμψε σε δήλωση του εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών Γιώργου Κουμουτσάκου, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει ανακριβή τα αναφερόμενα στο δημοσίευμα.Η κ. Μπακογιάννη, σχολιάζοντας άρθρο του τέως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου σύμφωνα με το οποίο η παραπομπή του συνόλου των ελληνοτουρκικών διαφορών στη Χάγη είναι η μόνη λύση για την επίλυση των διμερών διαφορών, είπε πως ''η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης είναι σταθερή''. Επεσήμανε ότι το άρθρο του κ. Στεφανόπουλου ''εμπεριέχει έναν προβληματισμό με ενδιαφέροντα σημεία'' και πρόσθεσε ότι ''από εκεί και πέρα, επειδή είναι το κατεξοχήν θέμα της εξωτερικής πολιτικής και είναι ιδιαίτερα σύνθετο, μην με καλέσετε να απαντήσω απλουστευτικά στη λογική του άσπρου μαύρου''. ΚΥΠΕ

ΚΥΠΡΟΣ : Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος δήλωσε χθες βράδυ ότι δεν έχει αποφασίσει αν θα προβεί ή όχι σε ανασχηματισμό και απέδωσε τις πληροφορίες που μεταδίδονται από τα ΜΜΕ για τον ανασχηματισμό στη ''φαντασία των δημοσιογράφων''. Ερωτηθείς από που θα εξαρτηθεί αν θα προβεί σε ανασχηματισμό, ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος είπε πως ζητεί τις απόψεις όλων των κομμάτων, προσθέτοντας ότι '' τελικά θα κρίνω εάν επιβάλλεται ή όχι''. ''Δεν έχω αποφασίσει ούτε να κάνω ούτε να μην κάνω (ανασχηματισμό)'', πρόσθεσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και σημείωσε ότι ο ίδιος δεν έχει αποκαλύψει τις σκέψεις τους σε κανέναν. ''Ολα αυτά που γράφονται από έγκυρους κύκλους, από κύκλους προσκείμενους στον Πρόεδρο, είναι από τη φαντασία των δημοσιογράφων και καλά κάνουν να πουν - γιατί να μην το πουν - η άποψη μας είναι'', ανέφερε ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος και διερωτήθηκε γιατί οι δημοσιογράφοι ''οχυρώνονται πίσω από ανώνυμες πηγές που είναι και ανύπαρκτες''.

Monday, May 29, 2006

Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Ν.Υ. : Πορεία προς το Πουθενά

Οι εξελίξεις και τα γεγονότα στην Ομσπονδία Ελληνικών Σωματείων όσο πληρσιάζουν οι εκλογές της 4ης Ιουνίου( την επόμενη Κυριακή) όλο και αναζοπυρώνεται το ενδιαφέρον γνωστών ΜΜΕ της Ελλάδος. Παρακάτω παρατίθεται το πλήρες ρεπορτάζ όπως αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ της Παρασκευής 26 Μαίου Χαμός γίνεται στη Νέα Υόρκη εδώ και μήνες. Ο μοναδικός ιστορικός οργανισμός που υποτίθεται εκφράζει την οργανωμένη ομογένεια αλληλοσπαράσσεται. Η ομοσπονδία Ελληνικών σωματείων μείζονος ΝΥ από το 1919 περνά μια από τις μεγαλύτερες αν όχι τη μεγαλύτερη κρίση της από ιδρύσεως της. Η τελευταία συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης που έγινε στις 11 Μαϊου έδειξε ευθέως το σοβαρότατο πρόβλημα που υπάρχει. Πρόβλημα για το οποίο είναι αμφίβολο αν γνωρίζει και αν έχει ενημερωθεί ο αρμόδιος υφυπουργός Θ. Κασσίμης. Αντιμαχόμενες πλευρές ομάδες στελεχών κυρίως της Νέας Δημοκρατίας που έχουν χωριστεί στα δυο. Από τη μια ο πρόεδρος της μιας από τις τρεις τοπικές της ΝΔ, Γιώργος Γεωργόπουλος και πρώην πρόεδρος του ιστορικού οργανισμού στον οποίο αποδίδονται ευθύνες για κακοδιαχείριση οικονομικών και διοικητικές παραλείψεις, και ο επίσης πρώην πρόεδρος Απόστολος Τομόπουλος επίσης της κυβερνητικής παράταξης μαζί με ακόμα οκτώ άτομα που μετέχουν στο Δ.Σ. Και οι δυο με απόφαση της πειθαρχικής επιτροπής αποπέμπονται για 4 χρόνια ο πρώτος και για 5 ο δεύτερος από την ομοσπονδία. Από την άλλη πλευρά ο νυν πρόεδρος Νίκος Διαμαντίδης που ξεκίνησε την διαδικασία της κάθαρσης στα εσωτερικά(οικονομικά- πιστοποίηση μελών, κτλ) του οργανισμού εδώ και μήνες μαζί με το υπόλοιπο ΔΣ που το αποτελούν έντεκα ακόμα. Συνολικά τα μέλη του ιστορικού οργανισμού είναι εικοσιένα μέλη που αντιπροσωπεύουν περισσότερους από 120 συλλόγους που εδρεύουν στην ευρύτερη περιοχή της ΝΥ. Τελευταία εξέλιξη όπως αυτή κατεγράφη στον τοπικό τύπο: Σας μεταφέρουμε λίγο στο κλίμα μέσα από το ρεπορτάζ της νέας Ελληνοαμερικάνικης έκδοσης 168 ΩΡΕΣ. Σε έκρυθμη ατμόσφαιρα και σε υψηλούς τόνους διεξήχθη η τελευταία μαραθώνια γενική συνέλευση λίγο πριν τις εκλογές στις 5η Ιουνίου. Η συνέλευση ξεκίνησε λίγο μετά τις 21:00 ενώ ήταν προγραμματισμένη να αρχίσει από τις 20:00 και ολοκληρώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες λίγο μετά τις 01:30 τα ξημερώματα. Όλοι είχαν προσέλθει με άγριες διαθέσεις και έτοιμοι για πόλεμο. Το κλίμα εξ αρχής μύριζε μπαρούτι ενώ κάποιοι ακόνιζαν τις προθέσεις και τις διαθέσεις τους. Η είδηση που κυκλοφορούσε από νωρίς το απόγευμα ήταν απόφαση της πειθαρχικής επιτροπής για οριστική και αμετάκλητη αποπομπή των κυρίων Απόστολου Τομόπουλου για πέντε χρόνια, αντίστοιχα για τέσσερα χρόνια του κ. Γεώργιου Γεωργόπουλου και η διακριτική αθώωση του Κωνσταντή Λαμπράκη για τις απειλές που είχε εκτοξεύσει εναντίον άλλου μέλους του ΔΣ τον περασμένο Δεκέμβριο. Απειλές για τις οποίες ζήτησε συγνώμη. Όσο για τους δυο προαναφερόμενους κ. Τομόπουλο και Γεωργόπουλο κρίθηκαν αποδιοπομπαίοι διότι δεν προστάτευσαν το κύρος και τα συμφέροντα της ομοσπονδίας τα χρόνια που ήταν πρόεδροι και ι δυο. Ειδικότερα πρωτίστως τους αποδόθηκαν ευθύνες για κακοδιαχείριση και παραλείψεις από την ειδική εξεταστική επιτροπή και έτσι παραπέμφθηκαν στην πειθαρχική επιτροπή η οποία τους εξεδίωξε απαγορεύοντας τους ακόμα και την είσοδο ακόμα και στις γενικές συνελεύσεις. Παρόλο που ακούστηκαν φωνές καταλλαγής εν τούτοις το μένος κάποιων από τη μια και η εριστικότητα κάποιων άλλων έριξαν λάδι τη φωτιά που σιγοκαίει εδώ και μήνες την ομοσπονδία. Εν τω μεταξύ στη διήμερη γενική συνέλευση που έγινε στις 20 & 21 Μαϊου κατατέθηκαν οι συνδυασμοί που θα διεκδικήσουν τη προεδρεία του ιστορικού οργανισμού. Από τη μια ο Νίκος Διαμαντίδης που ξεκίνησε και την πολυανεμενόμενη κάθαρση και από την άλλη ο ένας εκ των τριών τοπικών της Νέας Δημοκρτατίας Πέτρος Γαλάτουλας ο οποίος ήδη κατηγορείται από την εφορευτική επιτροπή ότι κωλυσιεργεί και δεν παραδίδει τα αρχεία προκειμένου να διεξαχθούν τίμιες εκλογές. Εκείνος που κυριολεκτικά έδωσε ρέστα και φαίνεται πως έκανε πρόβα general οδεύοντας προς την προεδρεία της ομοσπονδίας ήταν ο Απόστολος Ζουπανιώτης(εκδότης της Greek News και αντιπρόσωπος) ο οποίος κατά τα φαινόμενα θα διεκδικήσει την είσοδο του στο ΔΣ της ομοσπονδίας και γιατί όχι και την προεδρεία προς το παρόν βέβαια εξελέγη με δυνατή πλειοψηφία πρόεδρος της εφορευτικής επιτροπής στο διήμερο συνέδριο που έγινε το προηγούμενο συνέδριο 20 & 21 Μαΐου. Οι παρακάτω ατάκες δίνουν απλά το κλίμα και λίγο από την εκρηκτική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στις κρίσιμες συνεδριάσεις 11 , 20, & 21 Μαΐου και θα επικρατεί μάλλον για πολύ καιρό αν δεν αποφασίσουν να αλλάξουν σελίδα και να πάνε μπροστά. ΤΑ HIGHLIGHTS ΤΗΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΗΣ ΝΎΧΤΑΣ Ανδρέας Σάββα: Η ομοσπονδία πρέπει να γλυτώσει από τις σφραγίδες. Μ. Τραχανής: Οι σφραγίδες αλλοιώνουν το αποτέλεσμα των εκλογών. Στρατάκης Γιάννης: Προς θεού, να σοβαρευτούμε. Γ. Αλμυρούδης: κατευθύνουμε την Ομοσπονδία στο μηδέν. Στο πουθενά. Είμαστε ένα τίποτα. Πρέπει να γίνει έλεγχος των σφραγίδων και ενδυνάμωση της Ομοσπονδίας. Γ. Αλεξίου: Βάλτε σταυρό σε καινούργιους υποψηφίους, οι παλαιοί έδωσαν εξετάσεις και απέτυχαν. Δ. Δημητρίου: αποτελεί θράσος να μιλάνε κάποιοι για σφραγίδες ενώ οι ίδιοι προέρχονται από σφραγίδες. Κούζιλος: Αχαρακτήριστη κατάσταση. Π. Παυλάκος: Η ώρα του μικρού παιδιού. Λείπει η σοβαρότητα Κωσταντής Λαμπράκης: Είμαστε όλοι στη Στοά του ελληνισμού. Η πόρτα είναι ανοιχτή για όλους ζητώ συγνώμη αλλά αυτοί που προκαλούν να σταματήσουν, γιατί θα υπερασπιστούμε τους συλλόγους μας και με την γροθιά και με το τουφέκι. Έγινε κακή διαχείριση, όχι κλοπή της Ομοσπονδίας. Δεν πρέπει να κατηγορηθεί κανείς. Πρέπει να κλείσει αυτό το βιβλίο, γιατί αλλιώς θα ανοίξει μια μεγάλη μάχη. Β. Σταθάκος: Η κατάσταση είναι οδυνηρή, εξοργιστική, απαράδεκτη. Ο κ. πρόεδρος ξεγέλασε το κοινό με τον απολογισμό. Άνοιξε το λάκο του και έπεσε μέσα. Αν ήθελε να τιμωρήσει θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Υπήρξε μεθόδευση από ένα ψευτοδιοικητικό συμβούλιο για να μην υπάρξει καταδίκη για τον πρόεδρο. Η πειθαρχική επιτροπή είναι καραγκιόζηδες και ο πρόεδρος καραγκιοζοπαίχτης. Δημήτρης Βεκιαρέλης προς Σταθάκο: Είσαι ο αρχιτέκτων της ανωμαλίας. Γ. Γεωργόπουλος: Ήμουν στόχος. Θέλουν να μου κάνουν κακό σε μένα στην δουλειά μου, στην οικογένειά μου. Μου έριχναν λάσπη, έριχνα και γω! Αυτό είναι το θέατρο του παραλόγου.

Sunday, May 28, 2006

29 ΜΑΙΟΥ 1453 - Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ

Τα γεγονότα σύμφωνα με το "ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ" του Νικολό Μπαρμπάρο Καθώς η τύχη θέλησε να βρεθώ σ’ ετούτη τη δύσμοιρη πόλη, πήρα την απόφαση να κρατήσω γραπτή αναφορά όλων των γεγονότων που ακολούθησαν, στη μάχη που έδωσε ο Τούρκος μπέης Μωάμεθ γιος του Μουράτ στην προσπάθειά του να εκπορθήσει την Κωνσταντινούπολη. Θέλοντας δε να εξηγήσω με κάθε λεπτομέρεια με ποιο τρόπο την κυρίεψε, θα σας διηγηθώ πρώτα από πού ξεκίνησε ο πόλεμος των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων και, στη συνέχεια, με τη σειρά, θα παρακολουθήσετε όλες τις μάχες που διεξήχθησαν μέρα τη μέρα, από την αρχή μέχρι το τέλος της βάναυσης και μαρτυρικής κατάλυσης της Πόλης. Το Μάρτιο του 1452, ο Τούρκος μπέης Μωάμεθ έδωσε διαταγή να κατασκευαστεί ένα πολύ όμορφο φρούριο 1 έξι μίλια μακριά από την Κωνσταντινούπολη, απέναντι από το στόμιο της Μαύρης Θάλασσας, το οποίο διέθετε δεκατέσσερις πύργους, από τους οποίους οι πέντε κύριοι καλύπτονταν με μολύβι και ήταν πανύψηλοι και ογκώδεις. Για να κατασκευάσει αυτό το κάστρο, ο Τούρκος ξεκίνησε από την Καλλίπολη με έξι πολεμικές γαλέρες, 18 φούστες και 16 παρανταρίες και κατέπλευσε στα ύδατα της Κωνσταντινουπόλεως. Ο τόπος που διάλεξε ήταν έξι μίλια μακριά από την Πόλη, από τη μεριά της Ελλάδας, απέναντι από το παλιό Κάστρο. Η ανέγερση αυτού του φρουρίου ολοκληρώθηκε στα τέλη του Αυγούστου του 1452, και ο μόνος λόγος που κατασκευάστηκε ήταν για να κυριευτεί η Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας, ο οποίος φοβόταν τον Τούρκο εχθρό του, κάθε μέρα έστελνε δώρα στον Τούρκο που κατασκεύαζε το κάστρο και κάθε μέρα έστελνε πρεσβείες, κι όλα αυτά τα έκανε από φόβο. Όταν οι εργασίες αποπερατώθηκαν, μέσα στον Αύγουστο του 1452, εκείνος παρακρατεί μέσα στο κάστρο τους δύο πρέσβεις του αυτοκράτορα και διατάζει να τους αποκεφαλίσουν. Αυτό το φέρσιμό του έγινε αιτία να ξεσπάσει ο πόλεμος του Τούρκου κατά των Ελλήνων. Μετά απ’ αυτό, ο Τούρκος με 50.000 άντρες περίπου έρχεται και στρατοπεδεύει έξω από την Κωνσταντινούπολη και μένει στο στρατόπεδο μόνο τρεις μέρες, ο δε στόλος του επιστρέφει για να παροπλιστεί στην Καλλίπολη και φτάνει εκεί στις 6 Σεπτεμβρίου. Το ίδιο έκαναν και εκείνοι που είχαν πάει διά ξηράς. Αυτό το κάστρο που ανέφερα ήταν πολύ καλά οχυρωμένο από την πλευρά της θάλασσας και με κανένα τρόπο δεν κινδύνευε να κυριευτεί, γιατί διέθετε πάρα πολλές βομβάρδες στην ακτή και πάνω στα τείχη. Κι από τη στεριά όμως ήταν ισχυρό, αλλά όχι τόσο όσο από τη θάλασσα. Το πρώτο βλήμα που ξαπόστειλε η μεγάλη βομβάρδα του κάστρου βύθισε το πλοίο του Αντωνίου Ρίζου που ερχόταν από τη Μαύρη Θάλασσα και ο καπετάνιος του δεν ήθελε να καλάρει και ήταν φορτωμένο με κριθάρι το οποίο προοριζόταν για επικουρία της Κωνσταντινούπολης. Αυτό συνέβη στις 26 Νοεμβρίου του 1452. 0 κύριος του πλοίου πιάστηκε στη θάλασσα και τον έστειλαν στην Αδριανούπολη αυθέντη Τούρκο— κι εκείνος τον φυλάκισε και μετά πάροδο 14 ημερών διέταξε να τον θανατώσουν δι’ ανασκολοπισμού. Έναν άλλον, που ήταν γιος του κυρ Δομήνικου ντι Μαΐστρι και ήταν βοηθός του γραμματικού του πλοίου, τον έκλεισε στο σεράι του. Μερικούς ναύτες τούς άφησε ελεύθερους γιατί έπρεπε να έρθουν στην Κωνσταντινούπολη. Άλλους διέταξε να τους διχοτομήσουν. Πριν ακόμα θανατωθεί ο Αντώνιος Ρίζος, ο Βάιλος της Κωνσταντινούπολης έστειλε τον κυρ Φαμπτρούτσι Κόρνερ, πρέσβη στον Τούρκο, για να τον παραλάβει. Δεν μπόρεσε όμως να πετύχει τίποτα, γιατί ο αυθέντης Χαν είχε αποφασίσει να τον σκοτώσει δι’ ανασκολοπισμού. Ο κυρ Φαμπρούτσι Κόρνερ, ο οποίος διετέλεσε πρέσβης της Αδριανούπολης, γύρισε πίσω στην Πόλη με τη γαλέρα του άρχοντα Γαβριήλ Τριβιζάνου. Το γεγονός αυτό έγινε αιτία εκείνος που είχε ανοίξει πόλεμο κατά των Ελλήνων, να ανοίξει τώρα πόλεμο και εναντίον ημών, των Βενετζιάνων. Μέσα στον Ιανουάριο του 1453, ο Τούρκος αρχίζει τις προετοιμασίες για να έρθει να κυριεύσει την Κωνσταντινούπολη και συγκεντρώνει μεγάλο στρατό για να πολιορκήσει αυτή τη βασανισμένη και καταταλαιπωρημένη πόλη, τόσο από τη στεριά όσο και από τη θάλασσα. Το Φεβρουάριο του 1453, άρχισε να στέλνει τις βομβάρδες του έξω από την Κωνσταντινούπολη με τη συνοδεία 10.000 Τούρκων. Τον ίδιο μήνα, οι Έλληνες έκαναν περιπολίες με 3 φούστες, με φορεσιές και σημαία τουρκική, και προξενούσαν μεγάλες ζημιές στη χώρα του Τούρκου. Ανάμεσα στ’ άλλα, αιχμαλώτιζαν αρκετούς Τούρκους και τους οδηγούσαν στην Κωνσταντινούπολη. Οι Τούρκοι, εξοργισμένοι με τους Έλληνες, βλαστημούσαν κι ορκίζονταν να τους αφανίσουν. Αυτές τις μέρες, φτάνει εδώ ο άρχοντας Γαβριήλ Τριβιζάνος, υποπλοίαρχος δύο γρήγορων γαλερών, καπετάνιος στη μία από τις οποίες ήταν ο κυρ Ζαχαρίας Γκριόνι, ο ιππότης. Αυτές τις δύο γαλέρες είχε στείλει η Σύγκλητος της Βενετίας, για να συνοδεύσουν από τη Βενετία τις τρεις εμπορικές γα λέρες που έρχονταν από την Τάνα, φέρνοντας εφόδια στην Κωνσταντινούπολη. Μετά από πάροδο λίγων ημερών, προστίθεται σ’ αυτές ένα εμπορικό πλοίο που ερχόταν από τη Γένουα, με Γενουάτες, το οποίο μετέφερε τριάντα έξι χιλιάδες λαμπάδες και τον καρδινάλιο της Ρωσίας που έστελνε ο πάπας με σκοπό να γίνει η Ένωση. Ο πάπας του είχε δώσει συνοδεία 200 άντρες, τοξότες και πετροβολιστές, για να υποστηρίξουν την Κωνσταντινούπολη. Τον ίδιο μήνα έρχονται από την Κάντια οχτώ πλοία φορτωμένα με μολόχα για να βοηθήσουν την πόλη. Τέλος, τη 10η Νοεμβρίου έρχονται δύο μεγάλες γαλέρες από την Κάφα και όταν φθάνουν μπροστά στο Κάστρο του Τούρκου, πλησίστιες, σι Τούρκοι αρχίζουν να φωνάζουν: Κάλα, καπετάνιο, για το καλό σου. Και όσο σι γαλέρες συνέχιζαν πλησίστιες τόσο οι Τούρκοι φώναζαν: Κάλα τα πανιά, καπετάνιο! Αυτή τη φορά, ο καπετάνιος αρχίζει να καλάρει, αλλά σταματάει. Κι όλοι οι Τούρκοι του φώναζαν: Κάλα, καπετάνιο, μέχρι κάτω! Όταν είδαν ότι εκείνος δεν υπάκουε, άρχισαν να βάλλουν εναντίον του με τις βομβάρδες τους και πολλούς σκοπευτές και αμέτρητα τόξα, έτσι ώστε νόμιζε κανείς ότι διέθεταν αρκετούς άντρες. Κι όταν ο καπετάνιος είδε πως είχαν τόσους άντρες, άρχισε να υποστέλλει τα ιστία ως κάτω, κι έτσι σώθηκε. Βλέποντάς τον, οι Τούρκοι σταμάτησαν να βομβαρδίζουν και οι δυο γαλέρες συνέχισαν προς την Κωνσταντινούπολη. Όταν οι γαλέρες Πέρασαν από το κάστρο και οι Τούρκοι δεν τις έφταναν πια με τις βομβάρδες τους, ο καπετάνιος σήκωσε αμέσως τα πανιά κι έτσι σώθηκαν. Καπετάνιος ήταν ο κυρ Ιερώνυμος Μορεζίνης του κυρ Βερνάρδου. Ο καπετάνιος έφτασε σώος στην Κωνσταντινούπολη και όλοι δοκιμάσαμε μεγάλη ανακούφιση αντικρίζοντας αυτές τις δύο γαλέρες. Αυτό συνέβη στις 10 Νοεμβρίου. Στις 2 Δεκεμβρίου, η γαλέρα από την Τραπεζούντα κατέπλευσε στο στόμιο της Μαύρης Θάλασσας και, μόλις πρόβαλε στο στενό, αγκυροβόλησε μπροστά στο κάστρο που ανήκε στους Τούρκους. Καθώς ήταν αγκυροβολημένη, λοιπόν, έρχονται 12 τούρκικες φούστες, οι οποίες είχαν αναχωρήσει από το κάστρο εκείνο το καινούριο που είχε χτιστεί, και συγκεντρώνονται γύρω της σαν φίλοι. Εκείνοι που βρίσκονταν πάνω στη γαλέρα τις υποδέχονται σαν φίλους, και ακόμα προσφέρουν στον καπετάνιο τους ένα όμορφο δώρο. Μόλις όμως εκείνος το πήρε στα χέρια του, αμέσως το πέταξε στη θάλασσα με μανία, γιατί νόμιζε πως του άξιζε καλύτερο δώρο. Μετά απ’ αυτό, μαζί με τις φούστες του τραβά στο καινούριο κάστρο και ζητά από το φρούραρχο να συλλάβει τη γα λέρα. Βλέποντας πόσο εξοργισμένος ήταν ο Τούρκος καπετάνιος, οι άντρες της γαλέρας, που ήταν μυαλωμένοι, αποφάσισαν να ακολουθήσουν αργά τις τούρκικες φούστες. Κι όταν εκείνες έφτασαν στο Κάστρο, ο καπετάνιος τους κατέβηκε στη στεριά για να πάει στο φρούραρχο να ζητήσει, όπως σας είπα πριν, να συλλάβει τη γαλέρα. Τότε, όμως, οι άντρες της γαλέρας δε σταμάτησαν, αλλά, κωπηλατώντας γρήγορα, συνέχισαν προς την Κωνσταντινούπολη. Κι όταν φτάσαμε μπροστά στο κάστρο, αρχίσαμε να τους χαιρετούμε σαν φίλοι, σηκώνοντας ψηλά τα κουπιά, ηχώντας τις σάλπιγγες και πανηγυρίζοντας. Στον τρίτο χαιρετισμό, είχαμε ήδη προσπεράσει το κάστρο και, ήδη, το ίδιο το ρεύμα μας οδηγούσε μέσα στο λιμάνι της Πόλης. Από τη χαρά και την αγαλλίαση που πλημμύριζε τις καρδιές όλων μας, έχοντας περάσει το στενό εκείνου του κάστρου που ήταν άκρως επικίνδυνο, σι ναύτες μας συνέχιζαν να κωπηλατούν με όλη τους τη δύναμη. Πάντως, ολόκληρη η γα λέρα ήταν καλά εξοπλισμένη και πανέτοιμη να δώσει και μάχη, αν χρειαζόταν. Αυτό συνέβη στις 4 Δεκεμβρίου, όταν εκείνη έφτασε στην Κωνσταντινούπολη. Πλοίαρχος της γαλέρας ήταν ο κυρ Ιάκωβος Κόκος, ο μεγάλος. Στις 13 Δεκεμβρίου έγινε η Ένωση στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, με πολύ μεγάλη επισημότητα του κλήρου, όπου παρίστατο ο αιδεσιμότατος καρδινάλιος της Ρωσίας, ο οποίος ήταν ο λεγάτος του πάπα. Επιπλέον, παρίστατο ο γαληνότατος αυτοκράτορας με όλη την ακολουθία των αυλικών του και όλος ο λαός της Κωνσταντινούπολης. Εκείνη την ημέρα χύθηκαν πολλά δάκρυα σ’ αυτήν την πόλη. Η Ένωση όριζε ότι (όλοι οι χριστιανοί) θα είμαστε ενωμένοι —όπως εμείς σι Φράγκοι— και δε θα υπήρχε πλέον σχίσμα στην Εκκλησία. Κοινός θα ήταν ο κανόνας και κοινή η πίστη και θα λειτουργούμαστε εμείς στις εκκλησίες εκείνων κι εκείνοι, δηλαδή οι Γραικοί, στις δικές μας, τις λατινικές. Στις 13 Δεκεμβρίου αποφασίστηκε να παραμείνουν οι μεγάλες γαλέρες του λεγάτου για να υποστηρίξουν την Κωνσταντινούπολη. Αυτή η απόφαση πάρθηκε στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, όπου παρευρίσκονταν ο αυτοκράτορας, ο καρδινάλιος της Ρωσίας, ο επίσκοπος Λέσβου όλοι ο αυλικοί του αυτοκράτορα, όλοι οι ευγενείς από τα άλλα έθνη και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτής της πόλης. Όλοι δε έλεγαν με μία φωνή: «Αν αυτές οι γαλέρες των Ενετών αποπλεύσουν από τη χώρα μας, καθώς κι αυτά τα πλοία που τυχαίνει να βρίσκονται μέσα στο λιμένα, την επόμενη ώρα θα μας κυριεύσουν οι Τούρκοι». Και μετά από αυτό το επιχείρημα, ο αυτοκράτορας πήγε να συσκεφθεί με τους συγκλητικούς του και το ίδιο έκαναν όλοι οι άλλοι. Αυτή την ημέρα δεν ελήφθη άλλη απόφαση, παρά μόνο έγιναν συζητήσεις. […] [13 Μαρτίου 1453] Βλέποντας ο αυτοκράτορας ότι ο Τούρκος θα ερχόταν να πολιορκήσει αυτή την κακότυχη πόλη και ότι έπρεπε όλα τα χερσαία τείχη να είναι απροσπέλαστα και φαρδιά, δέκα με δώδεκα πόδια από τη βάση τους, κι ακόμα βλέποντας ότι το ανάκτορό του ήταν εξαιρετικά επιρρεπές χωρίς μεσοτείχιο και χωρίς τάφρο 2, αποφασίζει να λάβει μέτρα και να ενισχύσει την οχύρωση του ανακτόρου, ώστε σε περίπτωση που θα ερχόταν ο Τούρκος να μην μπορέσει να προκαλέσει καμιά ζημιά. Γι’ αυτόν το σκοπό, ο αυτοκράτορας ζήτησε από τον πλοίαρχο των γαλερών της Τάνας να του κάνει τη χάρη να πάει με τα πληρώματά του στο παλάτι και να ανοίξει μια τάφρο, για να το οχυρώσει. Να τη σκάψει δε τόσο βαθιά, ώστε να είναι οχτώ πόδια και περισσότερο πάνω από τα εκατό. Και ο πλοίαρχος απαντά στον αυτοκράτορα: «Θα το πράξω με μεγάλη ευχαρίστηση, πρώτα για την τιμή του Κυρίου και την τιμή όλης της χριστιανοσύνης, αλλά και σαν ένδειξη υπακοής στην αυτοκρατορία σας, την οποία οι Τούρκοι θέλουν να κυριεύσουν. Γι’ αυτό το λόγο, πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος, θα ξεκινήσω με τις γαλέρες μου και θα πάω στο Κυνήγιον. Όταν δε φθάσουμε εκεί, θα κατεβούμε όλοι στη στεριά και θα σκάψουμε, όσο πιο καλά μπορεί ο καθένας το κομμάτι του». […] Την 5η του μήνα Απριλίου, την πρώτη ώρα της ημέρας, ο μπέης Μωάμεθ έρχεται με εκατόν εξήντα περίπου χιλιάδες Τούρκους και στρατοπεδεύει δυόμισι περίπου μίλια μακριά από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Στις 6 του ίδιου μήνα, ο Τούρκος σουλτάνος φθάνει με τους μισούς άντρες του σε απόσταση ενός μιλίου από τα χερσαία τείχη. Στις 7 του ίδιου μήνα, ο Τούρκος αυθέντης φθάνει με μεγάλο μέρος του στρατού του, ένα τέταρτο του μιλίου μακριά από τα προαναφερθέντα τείχη και στρατοπεδεύει σ’ όλο το μήκος των χερσαίων τειχών, που είναι έξι μίλια, από τη Χρυσή Πύλη μέχρι την Πύλη του Κυνηγού. […] Στις 11 Απριλίου, ο Τούρκος αυθέντης στήνει τις βομβάρδες του αντίκρυ στα χερσαία τείχη, στα πιο ασθενή σημεία της στεριάς, για να επιτύχει καλύτερα το σκοπό του. Οι βομβάρδες αυτές τοποθετήθηκαν σε τέσσερα σημεία. Πρώτα έστησε τρεις βομβάρδες απέναντι από το παλάτι του γαληνότατου αυτοκράτορα, έπειτα τρεις άλλες τις τοποθέτησε μπροστά στην Πύλη της Πηγής, άλλες δυο τις έβαλε απέναντι από τη Χαρισία Πύλη και άλλες τέσσερις στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, την πιο ασθενή απ’ όλες. Ο λίθος που εκσφενδόνιζε μια από εκείνες τις βομβάρδες, που ήταν στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, ζύγιζε τουλάχιστον χίλιες διακόσες λίβρες και ήθελε λίθο δεκατριών τετάρτων. Αναλογιστείτε λοιπόν τι τρομερό πλήγμα θα προκαλούσε όπου έπεφτε. Στη δεύτερη βομβάρδα η πέτρα ζύγιζε οχτακόσιες λίβρες κι έπαιρνε πέτρα εννέα τετάρτων. Αυτές οι δυο βομβάρδες είναι οι πιο μεγάλες που διέθετε ο σκύλος Τούρκος. Οι άλλες ήταν πιο λογικές, από πεντακόσιες μέχρι διακόσιες λίβρες και λιγότερο ακόμα. […] Στις 18 Απριλίου, μεγάλο πλήθος Τούρκων πλησίασε στα τείχη, κι αυτό συνέβη στις δύο η ώρα τη νύχτα. Η συμπλοκή κράτησε μέχρι τις έξι τη νύχτα και κατά τη διάρκειά της σκοτώθηκαν πολλοί Τούρκοι. Όταν οι Τούρκοι πλησίασαν στα τείχη, ήταν σκοτάδι και γι’ αυτό ήρθαν για να επιτεθούν στους δικούς μας εξ απροόπτου. Μη με ρωτήσετε όμως με πόσες φωνές ήρθαν στα τείχη και με πόσους τυμπανισμούς, για να φαίνεται ότι ήταν περισσότεροι απ’ όσους πραγματικά είχαν έρθει. Μέχρι την Ανατολία ακούγονταν σι αλαλαγμοί τους, που απέχει δώδεκα μίλια από το στρατόπεδό τους. Μέσα σ’ εκείνη την κοσμοχαλασιά, ο άμοιρος και αξιολύπητος αυτοκράτορας άρχισε να θρηνεί, φοβούμενος ότι αυτήν τη νύχτα θα έκαναν γενική επίθεση και εμείς οι χριστιανοί δεν ήμασταν ακόμα έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τέτοιο ενδεχόμενο, γι’ αυτό και ήταν μεγάλη η θλίψη του αυτοκράτορα. Αλλά ο αιώνιος Κύριος ημών δεν ήθελε να υπομείνουμε τη μεγάλη καταστροφή ακόμα. Στις έξι η ώρα, όλες οι αψιμαχίες σταμάτησαν προς μεγάλη αισχύνη των Τούρκων, οι οποίοι είχαν πάθει μεγάλη ζημιά. Οι νεκροί τους ήταν περισσότεροι από διακόσιοι και, με του Θεού τη χάρη, από εμάς δεν είχε πέσει νεκρός κανένας και κανείς δεν είχε πληγωθεί. Στις 20 Απριλίου την τρίτη ώρα, είδαμε τρεις ολκάδες, 3 που έρχονταν μέσα από τα Δαρδανέλια από τη Δύση, οι οποίες πιστέψαμε ότι έρχονταν από τη Γένουα στην Κωνσταντινούπολη προς επικουρία της πόλης. Και τότε εκδίδει διάταγμα ο γαληνότατος αυτοκράτωρ της Κωνσταντινούπολης στους Γενουάτες, ότι κάθε πλοίο από τη Γένουα που έρχεται προς βοήθεια της Κωνσταντινούπολης, οποιοδήποτε εμπόρευμα και αν μετέφερε, θα ήταν απαλλαγμένο από κάθε δασμό που όφειλε στον αυτοκράτορα. Καθώς έρχονταν πλησίστια με δροσερή όστρια και πλησίαζαν προς την αλγούσα πόλη, ο Θεός θέλησε, όταν εκείνα τα τέσσερα πλοία έφθασαν μπροστά στην Κωνσταντινούπολη, να κόψει ο άνεμος και να πέσουν σε μεγάλη μπονάτσα. Όταν λοιπόν έμειναν ακίνητα, η αρμάδα του Τούρκου μπέη Μωάμεθ, εχθρού της χριστιανικής πίστης, που ήταν αγκυροβολημένη στις Κολόνες, ξεκινά με μεγάλο ενθουσιασμό, χτυπώντας δυνατά τα τύμπανα και τις σάλπιγγες και με δυνατές ιαχές και τα πλησιάζει. Κωπηλατούσαν δε με τόσο ζήλο σι Τούρκοι, σαν άνθρωποι αποφασισμένοι να αφανίσουν τον εχθρό τους. Δεν έφτασαν όμως οι προσευχές τους στον Μωάμεθ τους για να τους δώσει νίκη. Οι προσευχές όμως των χριστιανών εισακούσθηκαν από τον αιώνιο Κύριό μας και σ’ αυτήν τη μάχη νικήσαμε εμείς, όπως θα δείτε στη συνέχεια. Καθώς έρχονταν λοιπόν πλησίστια τα τέσσερα πλοία κι έπεσαν σε μπονάτσα, η αρμάδα του Τούρκου ήρθε και τα πλεύρισε. Ο ναύαρχος της αρμάδας του Τούρκου ήταν ο πρώτος που επετέθη με μεγάλη μάλιστα ορμή στην πρύμνη του πλοίου του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και όλη η άλλη αρμάδα επετέθη σαν ... στα τέσσερα πλοία, αλλά όσο διαρκούσε η ναυμαχία, η τουρκική ναυαρχίδα είχε το έμβολό της βυθισμένο στην πρύμνη του πλοίου του γαληνότατου, συνεχίζοντας να δίνει άγρια μάχη. Και όλος όμως ο τουρκικός στόλος αγωνιζόταν κρατερότατα. Το ένα από τα χριστιανικά πλοία είχε πέντε γαλέρες γύρω του, το άλλο τριάντα φούστες, και το άλλο περιστοιχιζόταν από σαράντα παρανταρίες Τόσα πολλά ήταν τα πλεούμενα ώστε τα Δαρδανέλια είχαν σκεπαστεί από τα αρματωμένα σκαριά και μόλις που διέκρινε κανείς το νερό από το στόλο των λυσσασμένων σκύλων. Η μάχη διήρκεσε μόνο δύο με τρεις ώρες και κανένα τα από τα δύο μέρη δε νίκησε. Για τα τέσσερα όμως πλοία των χριστιανών η δόξα ήταν μεγάλη, γιατί, παρ’ όλο που είχαν πέσει πάνω τους εκατό σαράντα πέντε τουρκικά σκαριά, κατόρθωσαν να τους ξεφύγουν. Μετά από αυτή την επίθεση, εξαιτίας της μπονάτσας, ήταν αναγκασμένα να αγκυροβολήσουν και μάλιστα μπροστά στην Κωνσταντινούπολη, γιατί φοβούνταν ότι η τουρκική αρμάδα θα ερχόταν τη νύχτα να τους επιτεθεί. Όταν όμως έπεσε η νύχτα, εμείς αποφασίσαμε να τους βοηθήσουμε. Στείλαμε λοιπόν τον κυρ Γαβριήλ Τριβιζάνο, υποπλοίαρχο δύο γαλερών και με τη γαλέρα του κυρ Ζαχαρία Γκριόνι, του ιππότη, διάβηκαν την άλυσο του λιμανιού, ξεσηκώνοντας μεγάλο θόρυβο με τις σάλπιγγες και με τις δυνατές φωνές των πληρωμάτων, για να δείξουν στον εχθρό μας ότι τα πλοία ήταν περισσότερα απ’ ό,τι στην πραγματικότητα. Κάθε γαλέρα είχε δύο ή τρεις τρομπέτες και έδινε την εντύπωση ότι ήταν τουλάχιστον είκοσι γαλέρες. Όταν άκουσαν τόσο θόρυβο οι Τούρκοι, φοβήθηκαν πολύ, κι αυτές οι δύο δικές μας γαλέρες ρυμούλκησαν τα τέσσερα πλοία μέσα στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης με ασφάλεια. […] 4 Στις 22 Απριλίου, ο Τούρκος αυθέντης αφού είδε ότι δεν μπορούσε να κάνει κακό από την πλευρά της στεριάς, έχοντας δοκιμάσει με όλες τις δυνάμεις του, ο … λυσσαλέος ειδωλολάτρης κάθεται και σκέφτεται και βρίσκει μέθοδο να περάσει ένα μέρος της αρμάδας του που ήταν αγκυροβολημένη στις Κολόνες, μέσα στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, για να μπορέσει έτσι πιο γρήγορα να πετύχει τον καταραμένο σκοπό του. Για να μάθετε δε με ποιο τρόπο το κατόρθωσε αυτό ο σκύλος, θα σας εξηγήσω στη συνέχεια ποια ήταν η μέθοδός του. Αποφασισμένος να κατακυριεύσει την Κωνσταντινούπολη, σκαρφίστηκε να περάσει το στόλο του μέσα στο λιμάνι της πόλης. Έχοντάς τον λοιπόν αγκυροβολημένο στις Κολόνες που ήταν δυο μίλια μακριά, κατεβάζει όλα τα πληρώματα στην ξηρά και δίνει διαταγή να ισοπεδώσουν όλο το βουνό που είναι πάνω από την πόλη του Πέραν, αρχίζοντας από την ακτή, δηλαδή από την άλλη πλευρά, στις Κολόνες όπου ήταν ο στόλος, μέχρι μέσα στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, που είναι τρία μίλια. Όταν λοιπόν ισοπέδωσαν το βουνό, οι Τούρκοι έβαλαν πολλά κυρτά φαλάγγια εκεί όπου είχαν ισοπεδώσει, τα οποία είχαν αλείψει πολύ καλά με χοιρινό λίπος. Τότε εκείνος έδωσε εντολή να μεταφέρουν μέρος της αρμάδας του μέσα στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης. Αρχίζουν λοιπόν με μερικές μικρές φούστες και τοποθετούν την πρώτη πάνω στα φαλάγγια κι ένα μεγάλο μέρος Τούρκων αρχίζει να την τραβά και σε λίγο χρόνο την πέρασαν μέχρι μέσα στο Μανδράκι του Γαλατά. Όταν οι Τούρκοι είδαν ότι αυτή η μέθοδος ήταν αποτελεσματική, συνέχισαν να νεωλκούν κι άλλες από τις μικρότερες φούστες, που είχαν κωπηλατικούς πάγκους δεκαπέντε με είκοσι και είκοσι δύο. Ήταν λοιπόν θέαμα ανείπωτο, όλο εκείνο το σκυλολόι να τραβά τα γολετόβρικα πάνω από το βουνό και να περνάει μ’ αυτόν τον τρόπο μέσα στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, εβδομήντα δύο γολετόβρικα και να τα κατεβάζει μέχρι το ναύσταθμο του Πέραν, κι αυτό γιατί οι Τούρκοι είχαν κλείσει ειρήνη με τους Γενουάτες. Όταν και τα εβδομήντα δύο γολετόβρικα ήταν στο Μανδράκι, εκεί τα εξόπλισε, να είναι καλά αρματωμένα και έτοιμα για κάθε ενδεχόμενο. Όταν οι άνδρες του στόλου μας αντίκρισαν εκείνα τα πλεούμενα, να μην αμφιβάλλετε ότι φοβήθηκαν πάρα πολύ, ότι μια νύχτα θα έρχονταν να επιτεθούν στην αρμάδα μας ταυτόχρονα με τον τουρκικό στόλο που ήταν στις Κολόνες. Διότι ο δικός μας στόλος ήταν μέσα από την άλυσο, ενώ ο τουρκικός ήταν και μέσα και έξω από την άλυσο. Από την περιγραφή που έκανα μπορείτε να καταλάβετε πόσο μεγάλο κίνδυνο διέτρεχε ο στόλος μας. Επιπλέον, φοβόμασταν τη φωτιά, ότι δηλαδή θα έρχονταν να πυρπολήσουν τα πλοία που ήταν αγκυροβολημένα κατά μήκος της αλύσου. Αναγκαστικά λοιπόν, ολημερίς και ολονυχτίς, όλοι εμείς οι χριστιανοί μέναμε αρματωμένοι κι έχοντας συνεχώς στις ψυχές μας το φόβο των Τούρκων. […] Στις 7 Μαΐου στις τέσσερις η ώρα της νύχτας, έρχονται κάτω από τα χερσαία τείχη τριάντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι σε πλήρη στρατιωτική τάξη με μερικές γαλές, 5 έχοντας σαν στόχο να εισέλθουν εξ εφόδου στην πόλη, επειδή εμείς που ήμασταν μέσα στην πόλη δεν πιστεύαμε ότι θα έκανα ακόμα γενική επίθεση. Ο αιώνιος όμως Θεός έδωσε βοήθεια και δύναμη στους δικούς μας οι οποίοι κρατερώς απέκρουσαν τους Τούρκους προς μεγάλο όνειδος των δευτέρων και μεγάλη τους ζημιά, από τους οποίους αρκετοί εφονεύθησαν, σας λέγω ένας μεγάλος αριθμός. […] Τη 12η του μηνός Μαΐου την ώρα του μεσονυχτίου, ήρθαν στα τείχη του παλατιού πενήντα χιλιάδες Τούρκοι σε στρατιωτική παράταξη. Αυτά τα σκυλιά, οι Τούρκοι, κατά το έθιμό τους, περικύκλωσαν το παλάτι με εκκωφαντικούς αλαλαγμούς και τύμπανα και ταμπούρλα. Την ίδια νύχτα έκαναν μεγάλη επίθεση στα τείχη του παλατιού, τόσο μεγάλη μάλιστα που η πλειοψηφία εκείνων που βρίσκονταν στη στεριά πίστεψαν ότι αυτή τη νύχτα η πόλη θα χανόταν. Ο ελεήμων όμως Ιησούς Χριστός δεν ήθελε να χαθεί τόσο άνανδρα αυτή τη νύχτα η Πόλη και ακόμα ο Θεός ήθελε να εκπληρωθούν οι προφητείες. Και την προφητεία την είχε κάνει ο Άγιος Κωνσταντίνος, που ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη. Αυτός είχε προφητεύσει ότι η Κωνσταντινούπολη δε θα χανόταν ποτέ μέχρις ότου η σελήνη να μην ανέτελλε σκοτεινή, όντας δηλαδή στο πιάτο της να φαινόταν μόνο η μισή. Με κανένα τρόπο λοιπόν δεν είχε έρθει η ώρα να χαθεί η Πόλη, αλλά ήταν αλήθεια ότι πλησίαζε η άλωσή της καθώς και η δύση της ένδοξης αυτοκρατορίας. [...] Στις 14 Μαΐου, την τρίτη ώρα, ο Τούρκος αυθέντης έδωσε διαταγή να αποσύρουν τα κανόνια που ήταν πάνω στο λόφο του Γαλατά, ενώ ακόμα βομβάρδιζαν το στόλο μας. Οι λίθοι που έριχναν εκείνα τα κανόνια στο στόλο μας μετρήθηκαν και ήταν διακόσιοι δώδεκα τον αριθμό, όλοι δε βάρους διακοσίων λιβρών ή και περισσότερο ο καθένας. Όταν έβγαλαν τα κανόνια από το βουνό του Πέραν, τα εγκατέστησε σε μια τοποθεσία με σκοπό να βομβαρδίσουν μια πύλη που ονομάζεται Κυνήγιον, μια τοποθεσία κοντά στο παλάτι του γαληνότατου αυτοκράτορα. Στο σημείο εκείνο οι Τούρκοι άρχισαν να ρίχνουν μέγα πλήθος λίθων, χωρίς όμως να κατορθώνουν να προξενήσουν κάποια σοβαρή ζημιά. Έπειτα, τα πήραν από εκεί και τα έστησαν στα χερσαία τείχη κοντά στα άλλα, για να βομβαρδίζουν την Πύλη στον Άγιο Ρωμανό, το πιο ασθενές σημείο της στεριάς. Μέρα και νύχτα δε σταματούσαν εκείνα τα κανόνια να βάλλουν εναντίον των άμοιρων τειχών και επιπλέον είχαν γκρεμίσει αρκετό μέρος τους. Εμείς από τη στεριά μέρα και νύχτα επισκευάζαμε καλά τα ρήγματα με ξύλα, φρύγανα, χώμα και άλλα υλικά απαραίτητα γι' αυτήν τη δουλειά, έτσι ώστε τα τείχη να είναι ισχυρά σαν και πρώτα και να μην κινδυνεύουμε από τους Τούρκους. Όμως, σ' εκείνη την πύλη που ήταν πιο βασανισμένη απ' όλες τις άλλες, είχαμε τοποθετήσει για προστασία τριακόσιους άντρες έτοιμους για μάχη και με καλό στρατιωτικό εξοπλισμό, οι οποίοι ήταν όλοι αλλοδαποί και κανένας Έλληνας, γιατί οι Έλληνες της Πόλης ήταν λιγόψυχοι. Αυτοί οι τριακόσιοι άντρες είχαν μαζί τους καλά κανόνια και καλούς σκοπευτές και αρκετές βαλλίστρες και άλλα πολλά γι' αυτό το σκοπό. [...] Την ίδια μέρα (16 Μαΐου) σημειώθηκε στην ξηρά το ακόλουθο περιστατικό. Οι Τούρκοι είχαν ανοίξει ένα λαγούμι για να μπουν στην Πόλη κάτω από τα τείχη και σήμερα ανακαλύψαμε αυτό το λαγούμι. Οι Τούρκοι είχαν αρχίσει να το σκάβουν κοντά μισό μίλι μακριά από τα τείχη και ετοιμάζονταν να μπουν υπογείων κάτω από τα θεμέλια της Πόλης. Οι δικοί μας, όμως, στη στεριά άκουσαν τη νύχτα τον κρότο που έκαναν σκάβοντας το λαγούμι, γιατί είχαν ήδη περάσει τα θεμέλια των τειχών. Μόλις λοιπόν άκουσαν το θόρυβο, αμέσως ο Μέγας Δούκας (ο Λουκάς Νοταράς) ανέφερε το γεγονός στο γαληνότατο αυτοκράτορα και του εξήγησε πώς ήταν εκείνη η υπόγεια στοά. Εξεπλάγη τα μέγιστα ο αυτοκράτορας μ' αυτό το πράγμα. Αλλά, ο γαληνότατος αμέσως έλαβε μέτρα για το λαγούμι. Την ίδια μέρα έστειλε να βρουν σ' όλη τη στεριά όλους τους αρχιτεχνίτες που άνοιγαν υπόγειες σήραγγες. Όταν λοιπόν οι μάστορες βρέθηκαν, εστάλησαν όλοι να παρουσιαστούν στο Μέγα Δούκα κα εκείνος τους έβαλε να σκάψουν ένα λαγούμι μέσα στη γη το οποίο θα συναντούσε εκείνο των Τούρκων, και να συναντιόταν λαγούμι με λαγούμι με τρόπο που το δικό μας να έμπαινε στο δικό τους. Οι μάστορές μας έκαναν γρήγορα κι αμέσως έβαλαν φωτιά στο λαγούμι των Τούρκων. Πήρε λοιπόν φωτιά όλη η ξυλεία και κάηκαν οι ξύλινες αντιστηρίξεις και η γη υποχώρησε. Όλοι οι Τούρκοι που βρίσκονταν μέσα έπαθαν ασφυξία ή κάηκαν. Το λαγούμι αυτό βρέθηκε σε μια τοποθεσία που ονομάζεται Καλιγαρία και εκεί έσκαψαν οι Τούρκοι διότι δεν υπήρχαν σταυρώματα. [...] Στις 18 Μαΐου τη νύχτα, οι Τούρκοι κατασκεύασαν έναν πανέμορφο προμαχώνα, τον τρόπο δε που τον κατασκεύασαν θα πληροφορηθείτε στη συνέχεια. Αυτοί οι Τούρκοι ολονυχτίς βάλθηκαν να δουλεύουν με μεγάλο αριθμό ανδρών και μέσα στην ίδια νύχτα κατασκεύασαν έναν πύργο στο χείλος της τάφρου. Ο πύργος του αυτός υψωνόταν πάνω από το εξωτερικό προτείχισμα των τειχών και βρισκόταν μπροστά σε μια τοποθεσία που ονομαζόταν Χαρισία. Ήταν δε με τέτοια δεξιοτεχνία κατασκευασμένος, ώστε δεν υπήρχε άνθρωπος σ' όλον τον κόσμο που να μπορεί να φανταστεί με ποιο τρόπο ήταν φτιαγμένος. Ποτέ ειδωλολάτρης δεν είχε κατασκευάσει τέτοια και τόση θαυμαστή επινόηση. [...] Αμέσως ο αυτοκράτορας σηκώνεται με όλη την ακολουθία του και πηγαίνει να δει το πολύ περίεργο εκείνο πράγμα και όταν το είδε, όλοι πάγωσαν κι άρχισαν να τρέμουν από φόβο. [...] Στις 19 Μαΐου, οι ίδιοι πανούργοι και μανιασμένοι Τούρκοι μηχανεύτηκαν και κατασκεύασαν μια γέφυρα που διέσχιζε το λιμάνι, από το Γαλατά μέχρι την πλευρά της Κωνσταντινούπολης, πάνω από το πασσαλόπηγμα. Αυτή η γέφυρα κατασκευάστηκε από πολύ μεγάλα οινοβάρελα σταθερά συνδεδεμένα μεταξύ τους κι από πάνω τους ήταν μακριές ξύλινες τραβέρσες καλά ενωμένες μεταξύ τους, ώστε να δημιουργούν μια πολύ όμορφη και γερή γέφυρα. Τη γέφυρα αυτή ο Τούρκος την κράτησε έτσι έτοιμη, για να μπορέσει να την απλώσει κατά μήκος του λιμανιού την ημέρα της γενικής επίθεσης. Το έκανε δηλαδή για την περίπτωση που θα ήθελε να διασκορπίσει περισσότερους άντρες στη στεριά, όπου τα τείχη είχαν γκρεμιστεί από τα κανόνια του, και να πετύχει γρήγορα το σκοπό του. Αν την τοποθετούσε κατά μήκος του λιμανιού πριν από την τελική μέρα της μάχης, μία και μόνο κανονιά θα την είχε καταστρέψει και θα την είχε διαλύσει, αλλά, όπως είπα, ο Τούρκος δεν την έκανε για άλλο λόγο, παρά μόνο για να διασκορπίσει στρατιώτες στα τείχη. Τελικά, την έστησε μπροστά στην Πύλη του Κυνηγίου, αλλά ποτέ δεν την άπλωσε, επειδή δε χρειάστηκε να το κάνει. [...] Στη στεριά, όμως, το μεσημέρι της ίδιας μέρας, (21 Μαΐου) οι δικοί μας ανακάλυψαν μια υπόγεια στοά στην Καλιγαρία, την οποία είχαν ανοίξει οι Τούρκοι κάτω από τα θεμέλια των χερσαίων τειχών για να μπορέσουν κάποια νύχτα να "αναδυθούν" απρόοπτα μέσα στην Πόλη. Η σήραγγα όμως εκείνη δεν ήταν πολύ επίφοβη. Όταν οι δικοί μας την ανακάλυψαν πήγαν να βάλουν μέσα φωτιά. Οι Τούρκοι που ήταν απέξω άκουσαν ότι οι δικοί μας ήθελαν να βάλουν φωτιά κι έτρεξαν κι έβαλαν κι εκείνοι. Έτσι, μεμιάς η σήραγγα πήρε φωτιά κι από τα δυο άκρα. Ήταν όμως δική μας η νίκη και η δόξα και δεν είχαμε να φοβούμαστε άλλο απ' αυτή τη σήραγγα. [...] Την 22η μέρα του Μαΐου, την ώρα του αποδείπνου, οι δικοί μας ανακάλυψαν μια υπόγεια σήραγγα στην Καλιγαρία... Την ίδια επίσης μέρα ανακαλύψαμε άλλη μια σήραγγα στο ίδιο σημείο της Καλιγαρίας, όπου δεν υπήρχαν σταυρώματα. Αυτή η σήραγγα ήταν λίγο επίφοβη, αλλά, με του Θεού το θέλημα, το έδαφος υποχώρησε από μόνο του και πλάκωσε όλους του Τούρκους που βρίσκονταν από κάτω, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν όλοι... Την ίδια επίσης ημέρα, την πρώτη ώρα της νύχτας, εμφανίζεται ένα παράξενο σημάδι στον ουρανό κι εκείνο ήταν που έδωσε στον Κωνσταντίνο, τον τιμημένο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, να καταλάβει ότι η ένδοξη αυτοκρατορία του πλησίαζε στη δύση της, όπως πραγματικά συνέβη. Για να καταλάβετε, θα περιγράψω στη συνέχεια πως ήταν αυτό το σημάδι: Αυτή τη νύχτα, την πρώτη ώρα ανέτειλε η σελήνη. Απόψε ήταν πανσέληνος και η σελήνη έπρεπε να σηκωθεί στον ουρανό ολοστρόγγυλη, αλλά εκείνη ανέτειλε όπως ήταν πριν από τρεις ημέρες, που φαινόταν λίγο. Ήταν δε η ατμόσφαιρα τόσο γαλήνια και μουντή, σαν θαμπό κρύσταλλο. Τέσσερις ώρες έμεινε έτσι το φεγγάρι κι έπειτα σιγά σιγά άρχισε να γεμίζει. Όταν λοιπόν όλοι εμείς οι χριστιανοί μα και οι ειδωλολάτρες είδαμε αυτό το θαυμαστό σημάδι, ο αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης πολύ φοβήθηκε, το ίδιο και οι αυλικοί του. Γιατί, οι Γραικοί είχαν μια προφητεία που έλεγε ότι η Κωνσταντινούπολη ποτέ δε θα χανόταν μέχρι την ημέρα που η σελήνη δε θα φαινόταν στον ουρανό μέσα στο πιάτο της. Οι Τούρκοι όμως χάρηκαν πολύ μ' εκείνο το σημάδι κι έστησαν μεγάλο γλέντι στο στρατόπεδό τους, επειδή για εκείνους σήμαινε ότι η νίκη ήταν δική τους, όπως τελικά αποδείχτηκε. [...] Στις 26 Μαΐου, την πρώτη ώρα της νύχτας, οι Τούρκοι δημιούργησαν σ' όλο το στρατόπεδό τους μεγάλη φωτοχυσία από φωτιές, που άναβαν δύο μαζί μπροστά σε κάθε σκηνή που ήταν στημένη μέσα στο στρατόπεδο. Οι φωτιές εκείνες ήταν πολύ μεγάλες κι από τη μεγάλη αναλαμπή τους νόμιζε κανείς πως ήταν μέρα... Σ' όλη την πόλη πλανιόταν μεγάλος φόβος κι όλοι με θρήνους ικέτευαν το Θεό και την Παναγία να μας ελεήσουν να γλιτώσουμε από τη μανία των ειδωλολατρών. [...] Στις 27 Μαΐου , πάλι αυτοί οι λυσσασμένοι ειδωλολάτρες άναψαν όλη τη νύχτα τόσο μεγάλες φωτιές όσο και την προηγούμενη και τις κράτησαν αναμμένες μέχρι τα μεσάνυχτα. [...] Στις 28 Μαΐου, ο Τούρκος αμηράς έβγαλε διαταγή με σάλπισμα σ' όλο το στρατόπεδό του, ότι όλοι οι πασάδες και όλοι οι άλλοι αξιωματούχοι των στρατευμάτων του έπρεπε να κατέβουν και να μείνουν όλη μέρα στις θέσεις του, επειδή την επαύριο ο Τούρκος αυθέντης ήθελε να εξαπολύσει γενική επίθεση σ' αυτήν την αξιοθρήνητη πόλη, αλλιώς θα τιμωρούνταν με την ποινή του αποκεφαλισμού. Η 29η Μαΐου είναι η τελευταία μέρα της πολιορκίας, κατά την οποία ο Κύριος και Θεός ημών έδωσε την καταδικαστική απόφαση εναντίον των Γραικών, και με θέλημά του σήμερα η Πόλη έπεσε στα χέρια του Μωάμεθ, διάδοχου του Τούρκου Μουράτ, όπως θα πληροφορηθείτε στη συνέχεια. Κι ακόμα, ο αιώνιος Θεός ήθελε να δοθεί αυτή η σκληρή απόφαση για να επαληθευτούν όλες οι παλιές προφητείες και κυρίως η πρώτη, εκείνη που έκανε ο Άγιος Κωνσταντίνος, που στέκει στο άλογό του πάνω σε μια στήλη κοντά στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας και προφητεύει με το χέρι και λέει: Από εδώ θα έρθει εκείνος που θα με αφανίσει, δείχνοντας την Ανατολία, δηλαδή την Τουρκία. Η άλλη προφητεία λέει πως όταν σ' αυτήν την αυτοκρατορία βρεθεί ένας αυτοκράτορας που θα έχει το όνομα Κωνσταντίνος γιος της Ελένης, η Κωνσταντινούπολη θα χαθεί. Και η άλλη λέει πως όταν η σελήνη δώσει σημείο στον ουρανό, μέσα σε λίγες μέρες οι Τούρκοι θα πάρουν την Κωνσταντινούπολη. Και οι τρεις αυτές λοιπόν προφητείες έχουν εκπληρωθεί, δηλαδή οι Τούρκοι πέρασαν στην Ελλάδα, βρέθηκε ο αυτοκράτορας που ακούει στο όνομα Κωνσταντίνος και είναι γιος της Ελένης και το φεγγάρι έδωσε σημάδι στον ουρανό. Όλες λοιπόν οι προφητείες επαληθεύτηκαν και ο Θεός αποφάσισε να δώσει τη μοιραία απόφαση κατά των χριστιανών και της αυτοκρατορίας του Κωνσταντίνου, όπως θα δείτε στη συνέχεια. Σήμερα, την 29η Μαΐου του έτους 1453, την τρίτη ώρα πριν την ημέρα, ο Μωάμεθ, γιος και διάδοχος του Τούρκου Μουράτ, έρχεται αυτοπροσώπως στα τείχη, για να κάνει γενική επίθεση, με την οποία καθαίρεσε την Πόλη. Ο Τούρκος αυθέντης είχε οργανώσει τους άντρες του σε τρία ασκέρια, και κάθε ασκέρι διέθετε πενήντα χιλιάδες άντρες. Το ένα ασκέρι απαρτιζόταν από χριστιανούς, εκείνοι που κρατούνταν με τη βία στο στρατόπεδο. Το δεύτερο ασκέρι αποτελούνταν από ανθρώπους των κατώτερων στρωμάτων, απολίτιστους αγρότες και όλα τα κατακάθια, και το τρίτο ασκέρι ήταν όλοι γενίτσαροι που φορούσαν τα λευκά φέσια. Οι γενίτσαροι ήταν όλοι στρατιώτες του αυθέντη, που τους πλήρωνε μέρα με την ημέρα, όλοι δε άντρες διαλεγμένοι κα ανδρείοι στη μάχη. Πίσω από αυτούς ήταν όλοι οι αξιωματούχοι και πίσω από τους αξιωματούχους ήταν ο Τούρκος αυθέντης. Το πρώτο ασκέρι, οι χριστιανοί, ήταν εκείνοι που μετέφεραν τις σκάλες, κι αυτές τις σκάλες ήθελαν να σηκώσουν και να τις στήσουν πάνω στα τείχη. Οι δικοί μας όμως τις γκρέμιζαν αμέσως μαζί με όλους αυτούς που προσπαθούσαν να αναρριχηθούν στα τείχη κι εκείνοι αμέσως τσακίζονταν. Κι ακόμα, οι δικοί μου που βρίσκονταν ψηλά στις επάλξεις έριχναν κατά πάνω τους μεγάλες πέτρες, και λίγοι κατόρθωναν να σώσουν τη ζωή τους. Όλοι όσοι έφταναν κάτω από τα τείχη, φονεύονταν. Όταν αυτοί που ανέβαιναν πάνω στις σκάλες έβλεπαν στη γη τόσους νεκρούς, ήθελαν να γυρίσουν πίσω στο στρατόπεδο, για να μη σκοτωθούν κι εκείνοι από τις πέτρες. Αλλά καθώς οι άλλοι Τούρκοι που ήταν από πίσω τους έβλεπαν να τρέπονται σε φυγή, αμέσως με τους ακινάκες (γιαταγάνι) τους έκοβαν κομμάτια κι έτσι ήταν αναγκασμένοι να γυρίσουν στα τείχη, αφού έτσι ή αλλιώς θα πέθαιναν. Κι όταν απ' αυτό το πρώτο ασκέρι οι περισσότεροι σκοτώθηκαν και τσακίστηκαν, άρχισε με μεγάλη ορμή να έρχεται το δεύτερο ασκέρι. Αλλά το πρώτο είχε σταλεί για δύο λόγους: ο πρώτος ήταν επειδή οι Τούρκοι προτιμούσαν να πεθάνουν πρώτοι αυτοί που ήταν χριστιανοί παρά οι ίδιοι, και ο άλλος λόγος που τους είχαν στείλει εκεί ήταν για να καταπονήσουν εμάς που ήμασταν στην Πόλη. Όταν, όπως σας είπα, φονεύτηκαν και τσακίστηκαν οι στρατιώτες της πρώτης γραμμής, ρίχνονται οι δεύτεροι σαν μανιασμένα λιοντάρια προς τα τείχη, από την πλευρά του Αγίου Ρωμανού. Εμείς, μόλις είδαμε το φοβερό εκείνο θέαμα, αρχίσαμε αμέσως να χτυπούμε δυνατά τις καμπάνες σ' όλη την Πόλη και σ' όλες τις θέσεις των τειχών. Κι όλοι ζητούσαμε να μας δώσει ο αιώνιος Κύριός μας έλεος και βοήθεια εναντίον του Τούρκου σκύλου. Όλοι οι άντρες έτρεξαν στις θέσεις τους και πολεμούσαν με τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι είχαν αρχίσει πάλι να εμφανίζονται έξω από τα σταυρώματα. Σ' αυτήν τη δεύτερη στρατιωτική γραμμή βρίσκονταν όλοι οι εμπειροπόλεμοι άντρες, οι οποίοι, όπως σας είπα, ήρθαν στα τείχη και καταπόνησαν πολύ εκείνους που υπερασπίζονταν την Πόλη, με τη σφοδρότητά τους. Κι αυτό το δεύτερο ασκέρι δοκίμασε με κάθε προσπάθεια να σκαρφαλώσει με τις σκάλες στα τείχη, αλλά εκείνοι που ήταν πάνω στα τείχη κρατερά κατέστρεφαν τις κλίμακες γκρεμίζοντάς τες στη γη και πολλοί Τούρκοι έβρισκαν το θάνατο. Ταυτόχρονα οι βομβάρδες και οι βαλλίστρες μας έβαλαν εναντίον τους και σκότωναν τόσους Τούρκους, που ήταν ένα θέαμα απίστευτο. Μόλις έφτασε το δεύτερο ασκέρι κι έκανε τη δική του προσπάθεια να εισέλθει στην Πόλη, χωρίς επιτυχία, μπαίνει το τρίτο, που ήταν οι γενίτσαροι, οι μισθοφόροι του αυθέντη. Μαζί του ήταν οι αξιωματούχοι και οι άλλοι μεγάλοι αρχηγοί, όλοι άντρες γενναίοι και πίσω απ' όλους αυτούς ο Τούρκος αμηράς. Το τρίτο ασκέρι ξεχύθηκε στα τείχη της δύσμοιρης πόλης όχι σαν Τούρκοι αλλά σαν λέοντες, με τόσο αλλόφρονες αλαλαγμούς και τυμπανοκρουσίες, που νόμιζε κανείς ότι βρισκόταν στον άλλο κόσμο. Οι φωνές τους ακούγονταν μέχρι την Ανατολία, που είναι δώδεκα μίλια μακριά από το στρατόπεδο. Οι πιο γενναίοι λοιπόν άντρες του Τούρκου βρίσκουν τους δικούς μας πάνω στα τείχη πολύ καταπονημένους, από τη μάχη με τον πρώτο και το δεύτερο ασκέρι. Αλλά, αυτοί οι ειδωλολάτρες ήταν θαρραλέοι και ξεκούραστοι στη μάχη, και οι δυνατές ιαχές των Τούρκων σ' όλο το στρατόπεδο τρομοκρατούσαν το λαό της Πόλης, ενώ οι τυμπανοκρουσίες τους μας έπαιρναν την ψυχή. Οι άμοιροι κάτοικοι της Πόλης, βλέποντας πως ήταν πλέον χαμένοι, άρχισαν να χτυπούν δυνατά τις καμπάνες και τα σήμαντρα σ' όλη την Πόλη και σ' όλες τις θέσεις των τειχών κι όλοι φώναζαν δυνατά: "Έλεος, έλεος, Κύριε από τους ουρανούς, στείλε βοήθεια σ' αυτήν την αυτοκρατορία του Κωνσταντίνου, για να μην την κυβερνήσουν οι ειδωλολάτρες". Σ' όλη την Πόλη οι γυναίκες αλλά και οι άντρες γονατιστοί θρηνούσαν πικρά και ικέτευαν ευλαβικά τον Παντοδύναμο Θεό και τη μητέρα Του Παναγία Μαρία, και όλους του αγίους κα τις αγίες της Ουράνιας Αυλής να νικήσουμε τους ειδωλολάτρες Τούρκους, λυσσασμένους εχθρούς της χριστιανικής πίστης. Κι ενώ εκείνοι παρακαλούσαν το Θεό, οι Τούρκοι συνέχιζαν να πολεμούν άγρια από την πλευρά της ξηράς, γύρω από τον Άγιο Ρωμανό, όπου βρισκόταν και η σκηνή του γαληνότατου αυτοκράτορα με όλους τους ευγενείς και τους καλύτερους ιππότες του κι όλους τους αξιωματούχους του που του συμπαραστέκονταν πολεμώντας γενναία. Αποφασισμένοι να μπουν στην Πόλη οι Τούρκοι, όπως είπα, πολεμούσαν έξω από την πύλη του Αγίου Ρωμανού, από την πλευρά της ξηράς δηλαδή, κι έριχναν οι ειδωλολάτρες πολλούς λίθους με τα κανόνια τους, αμέτρητες τουφεκιές και μυριάδες σαΐτες. Οι ιαχές τους ήταν τόσο τρομακτικές που νόμιζε κανείς ότι θα σκίζονταν οι ουρανοί. Μ' εκείνη τη μεγάλη βομβάρδα, που η πέτρα της ζύγιζε χίλιες διακόσιες λίβρες, και με τόξα σε όλο το μήκος των τειχών που ήταν έξι μίλια, χτυπούσαν μέσα από τα σταυρώματα, και θα μπορούσαν να φορτωθούν τουλάχιστον ογδόντα καμήλες με τις σαΐτες που έριχναν μέσα, ενώ από εκείνες που έπεφταν μέσα στην τάφρο τουλάχιστον άλλες είκοσι. Αυτή η τόσο σκληρή μάχη κράτησε μέχρι την αυγή της μέρας. Οι δικοί μας έκαναν θαύματα για την άμυνα, και όταν λέμε δικοί μας εννοούμε εμάς του Ενετούς. Στο σημείο που ήταν ο τούρκικος πύργος, εκεί οι Τούρκοι πολεμούσαν άγρια. Η άμυνά μας όμως δεν είχε κανένα νόημα, γιατί ο αιώνιος Θεός είχε ήδη πάρει την απόφασή του ότι αυτή η πόλη θα έπεφτε στα χέρια των Τούρκων κι επειδή ήταν θέλημά Του, τίποτα πια δεν μπορούσαμε να κάνουμε. Όλοι εμείς οι χριστιανοί που εκείνες τις στιγμές βρισκόμασταν σ' αυτήν την περιθρηνούμενη πόλη, παρακαλούσαμε τον ελεήμονα Ιησού Χριστό μας και τη μητέρα Του Παρθένο Μαρία να ευσπλαχνιστούν τις ψυχές μας, γιατί σήμερα, σ' αυτήν τη σκληρή μάχη θα πεθαίναμε. Και για να μάθετε, μία ώρα πριν ξημερώσει ο Τούρκος αυθέντης έδωσε διαταγή να πυροδοτήσουν τη μεγάλη βομβάρδα του, κι αυτός ο λίθος πέφτει μέσα στα οχυρώματα που είχαμε κατασκευάσει, τα οποία ρήμαξε. Από το μεγάλο καπνό που σήκωσε αυτή η βομβάρδα άρχισαν να διαβαίνουν διαμέσου του καπνού και ήταν σχεδόν τριακόσιοι εκείνοι που πέρασαν μέσα από τα τείχη. Γραικοί κι Ενετοί τους πετάξαμε έξω από το σταύρωμα και μεγάλο μέρος αυτών βρήκαν το θάνατο. Όλοι σχεδόν σκοτώθηκαν πριν μπορέσουν να περάσουν το σταύρωμα. Εκείνη τη στιγμή, οι Γραικοί, έχοντας πετύχει αυτό το κατόρθωμα, πίστεψαν πραγματικά ότι νικούσαν τους ειδωλολάτρες κι όλοι εμείς οι χριστιανοί πήραμε μεγάλη ανακούφιση. Όταν τους διώξαμε από το σταύρωμα, αμέσως οι Τούρκοι πυροδότησαν για άλλη μια φορά τη μεγάλη βομβάρδα και πάλι αυτοί οι ειδωλολάτρες αρχίζουν σαν σκυλιά να έρχονται μέσα από τον καπνό της βομβάρδας γρήγορα, σπρώχνοντας και πατώντας ο ένας τον άλλο σαν άγρια θηρία. Μέσα σ' ένα τέταρτο της ώρας είχαν περάσει πάνω από τριάντα χιλιάδες Τούρκοι μέσα από το σταύρωμα με τόσους αλαλαγμούς, που νόμιζε κανείς πως βρισκόταν στην ίδια την Κόλαση, οι δε αλαλαγμοί του αντιλαλούσαν μέχρι την Ανατολία. Μόλις ήρθαν μέσα, αμέσως κατέλαβαν την πρώτη μπάρα του σταυρώματος. Πριν όμως την καταλάβουν, αρκετοί απ' αυτούς φονεύτηκαν από εκείνους που υπερασπίζονταν τα τείχη με τις πέτρες. Και ήταν τόσοι πολλοί οι Τούρκοι, που ο καθένας φόνευε όσους ήθελε. Έχοντας καταλάβει τώρα την πρώτη μπάρα, οι Τούρκοι μαζί με τους γενίτσαρους οχυρώθηκαν πίσω απ' αυτή. Μετά απ' αυτό πέρασαν μέσα από το σταύρωμα σχεδόν εβδομήντα χιλιάδες, μέσα σε τέτοια αλλοφροσύνη, που νόμιζε κανείς πως βρισκόταν στην Κόλαση. Αμέσως τα σταυρώματα γέμισαν με Τούρκους από τη μια μέχρι την άλλη άκρη, που ήταν έξι μίλια. Αλλά, όπως σας είπα, εκείνοι που βρίσκονταν πάνω στα τείχη σκότωναν πολλούς απ' αυτούς με πέτρες, αφήνοντάς του να έρθουν από κάτω και πετώντας τις ασταμάτητα πάνω τους. Τόσοι ήταν οι νεκροί που τουλάχιστον σαράντα άμαξες δε θα μπορούσαν να μεταφέρουν τα πτώματα των Τούρκων αυτών, που σκοτώθηκαν πριν μπουν στην Πόλη. Τώρα, οι δικοί μας, οι χριστιανοί, φοβούνταν τα μέγιστα και ο γαληνότατος αυτοκράτορας έδωσε διαταγή να χτυπήσουν τις καμπάνες σ' όλη την Πόλη και το ίδιο να κάνουν από όλες τις θέσεις των τειχών. Έτσι όλοι άρχισαν να φωνάζουν: "Κύριε ελέησον". Έτσι φώναζαν άντρες και γυναίκες και περισσότερο οι μοναχές και οι κοπέλες. Τόσος ήταν ο θρήνος, που θα αισθανόταν οίκτο κάθε σκληρός Ιουδαίος. Βλέποντας αυτό, ο Ιωάννης Ιουστινιάνης, Γενουάτης από τη Γένουα, αποφασίζει να εγκαταλείψει τη θέση του κα τρέχει στο πλοίο του που ήταν αραγμένο κοντά στην άλυσο. Αυτόν τον Ιουστινιάνη ο αυτοκράτορας τον είχε ορίσει γενικό διοικητή ξηράς. Και τρεπόμενος σε φυγή ο στρατηγός, περνώντας μέσα από την Πόλη, φώναζε: "Οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη". Και ψευδόταν ασύστολα, γιατί ακόμα δεν είχαν μπει. Ακούγοντας ο λαός τα λόγια αυτά από εκείνον ειδικά το στρατηγό, ότι δηλαδή οι Τούρκοι είχαν μπει στην Πόλη, όλοι άρχισαν να τρέπονται σε φυγή κι αμέσως όλοι εγκαταλείψαν τις θέσεις τους και όρμησαν τρέχοντας προς την ακτή για να μπορέσουν να διαφύγουν με τα πλοία και τις γαλέρες. Μέσα στο χρόνο που ήθελε ο ήλιος ν' ανατείλει, ο παντοδύναμος Θεός είχε δώσει την καταδικαστική του απόφαση κι ήταν θέλημά Του να επαληθευτούν οι προφητείες. Με το πρώτο φως της αυγής, οι Τούρκοι μπήκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, εκεί όπου είχαν γκρεμιστεί τα τείχη από τις βομβάρδες τους. Πριν όμως μπουν μέσα στην Πόλη, τσακίστηκαν πολλοί Τούρκοι κα χριστιανοί που έτρεξαν να τους εμποδίσουν. Τόσοι πολλοί σκοτώθηκαν, που θα φορτώνονταν το λιγότερο είκοσι άμαξες με τα πτώματά τους. Τότε, το δεύτερο ασκέρι άρχισε να έρχεται ξοπίσω από τους πρώτους, που σκορπίζονταν μέσα στην Πόλη. Όσους έβρισκαν στους δρόμους τους περνούσαν από τη λεπίδα της χαντζάρας τους, γυναίκες και άντρες και γέρους και παιδιά, αδιακρίτως. Αυτή η σφαγή κράτησε από την ανατολή του ήλιου μέχρι την ώρα της μεσημβρίας, κι όσοι βρέθηκαν μπροστά τους πήγαν από χατζάρα. Όσοι από τους δικούς μας εμπόρους διέφυγαν, κρύφτηκαν μέσα στις υπόγειες σπηλιές. Όταν πέρασε η μανία τους, οι Τούρκοι τους βρήκαν, κι όλοι πιάστηκαν και πουλήθηκαν σκλάβοι. Όταν έφτασαν οι λυσσασμένοι Τούρκοι στην πλατεία που είναι πέντε μίλια μακριά από το σημείο που έκαναν την έφοδο, δηλαδή τον Άγιο Ρωμανό, ανέβηκαν σ' έναν πύργο, όπου ήταν υψωμένη η σημαία του Αγίου Μάρκου και του γαληνότατου αυτοκράτορα. Τότε οι ειδωλολάτρες έσκισαν αμέσως τη σημαία του Αγίου Μάρκου και έπειτα έσκισαν τη σημαία του γαληνότατου αυτοκράτορα και πάνω σ' εκείνο τον ίδιο πύργο ύψωσαν τη σημαία του Τούρκου αυθέντη. Όταν αφαιρέθηκαν εκείνες οι δυο σημαίες, δηλαδή του Αγίου Μάρκου και του αυτοκράτορα και υψώθηκε η σημαία του Τούρκου σκύλου, εκείνη τη στιγμή όλοι εμείς οι χριστιανοί που βρισκόμασταν στην Πόλη χύσαμε πικρά δάκρυα. Βλέποντας τη σημαία του να ανεμίζει πάνω στον πύργο καταλάβαμε ότι η Πόλη είχε πέσει στα χέρια του Τούρκου και δεν υπήρχε ελπίδα να την επανακτήσουμε. [...] ... Όλοι άρχισαν να τρέχουν σαν λυσσασμένα σκυλιά στη στεριά ψάχνοντας για χρυσάφι, κοσμήματα κι άλλα πλούτη, κι ακόμα να αιχμαλωτίσουν τους εμπόρους. Περισσότερο έψαχναν μέσα στα μοναστήρια κι όλες οι μοναχές στάλθηκαν στο στόλο τους κι ατιμάστηκαν και ταπεινώθηκαν από τους Τούρκους. Έπειτα πουλήθηκαν όλες σκλάβες στα παζάρια της Τουρκίας. Αλλά και όλες οι κοπέλες ατιμάστηκαν κι έπειτα πουλήθηκαν και μάλιστα ακριβά, αν και μερικές από εκείνες προτίμησαν να ριχτούν στα πηγάδια και να πνιγούν παρά να πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Το ίδιο έκαναν και πολλές παντρεμένες. Οι Τούρκοι φόρτωσαν τα καράβια τους με αιχμαλώτους και αμύθητα πλούτη. [...] Το αίμα έτρεχε στη γη όπως όταν βρέχει και το νερό πλημμύριζε τα ρείθρα των δρόμων, τόσο πολύ αίμα χύθηκε. Τα κορμιά των σκοτωμένων, τόσο των χριστιανών όσο και των Τούρκων, πετάχτηκαν στα Δαρδανέλια και παρασύρονταν από το ρέμα όπως τα πεπόνια στα κανάλια. Για τον αυτοκράτορα κανένας δεν μπόρεσε να μάθει ποτέ είδηση για τις πράξεις του. Ούτε ζωντανός βρέθηκε κι ούτε νεκρός, αλλά μερικοί λένε ότι τον είδαν ανάμεσα στα πτώματα των σκοτωμένων, που σημαίνει ότι έπαθε ασφυξία κατά την έφοδο που έκαναν οι Τούρκοι στην πύλη του Αγίου Ρωμανού. Οι αιχμάλωτοι ήταν 60.000 και οι Τούρκοι βρήκαν πλούτη αμέτρητα. Η ζημιά των χριστιανών υπολογίζεται σε 200.000 δουκάτα και των άλλων υπηκόων σε 100.000 δουκάτα. 18 Ιουλίου 1453. Ο αυτοκράτορας, που ήταν πάμπτωχος, ζήτησε να δανειστεί από τους αυλικούς του χρήματα, εκείνοι του είπαν ότι λυπόντουσαν αλλά δεν είχαν. Έπειτα οι Τούρκοι βρήκαν αρκετά χρήματα. Σε κάποιον μάλιστα από εκείνους βρήκαν 30.000 δουκάτα. Είχαν δε συμβουλέψει τον αυτοκράτορα να τιμωρήσει τους αυλικούς του, αλλά να αφαιρέσει τα ασημικά από τις εκκλησίες, και αυτό έκανε. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης ο Τούρκος βάζει τελάληδες να διαλαλήσουν σ' όλη την Πόλη πως όσοι είχαν σπίτια έπρεπε να παρουσιαστούν ενώπιόν του, να τα δηλώσουν κι εκείνος θα τους άφηνε ελεύθερους. Πολλοί Γραικοί και Λατίνοι πήγαιναν και του έλεγαν πού βρίσκονταν τα σπίτια τους [...] κι ήθελε να σκοτώσει όσους είχαν έρθει ενώπιόν του, αλλά θυμήθηκε πως θα είχε μεγαλύτερο όφελος να τους αφήσει ζωντανούς για να του καταβάλουν λύτρα. Λέγεται ακόμα πως ένας μεγάλος Έλληνας ευγενής, για να κερδίσει την ευμένειά του, έστειλε τις δυο θυγατέρες του κρατώντας η καθεμιά από ένα δίσκο γεμάτο χρήματα, και τότε ο Τούρκος έκανε μεγάλες τιμές σ' αυτόν τον ευγενή και του έδειχνε μεγάλη εκτίμηση. Βλέποντας την τύχη του, οι άλλοι Έλληνες ευγενείς παίρνουν όσα χρήματα μπορούσε ο καθένας τους και πηγαίνουν να του τα προσφέρουν για να κερδίσουν την εύνοιά του. Ο Τούρκος αυθέντης δέχεται τα δώρα και περιβάλλει τους κομιστές τους με μεγάλες τιμές και αξιώματα. Αλλά, όταν έπαψαν να του πηγαίνουν δώρα, διατάζει να αποκεφαλίσουν όσους του είχαν φέρει, λέγοντας πως ήταν μεγάλοι σκύλοι που δεν είχαν θελήσει να τα δανείσουν στον αυθέντη τους κι είχαν αφήσει την πόλη να χαθεί. * Η μετάφραση έχει αντληθεί από το βιβλίο "Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ" του εκδοτικού οίκου ΛΙΒΑΝΗ, σε μετάφραση ΒΑΝΕΣΣΑ Α. ΛΑΠΠΑ Σημειώσεις 1. Αυτό είναι το δεύτερο φρούριο που χτίζεται, γνωστό με την ονομασία Ρούμελη Χισάρ. Το πρώτο είχε χτιστεί από τον Βαγιαζήτ Α' κατά το διάστημα 1330-1393 στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου, γνωστό ως Ανατολού Χισάρ. 2. Το μεσοτείχιο αποτελούσε τμήμα του εσωτερικού τείχους από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού μέχρι την πύλη του Χαρισίου που διακοπτόταν εκεί για να μην πέσει πάνω στο παλάτι, το οποίο προϋπήρχε. 3. Ολκάς, εμπορικό πλοίο 4. Σύμφωνα με τη διήγηση του Φραντζή αρχηγός του Βυζαντινού στόλου ήταν ο Μπαλτόγλου ή Παλτόγλης, ενώ του βυζαντινού αυτού σκάφους ο Φλαντανελάς. 5. Γαλή, είδος μεσαιωνικής πολιορκητικής μηχανής, περίπου ίδιας με τον κριό, το άκρο της οποίας έμοιαζε με κεφάλι γάτας (γαλή).

ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΗΛΕΔΙΑΣΚΕΨΗ ΜΕ ΚΥΠΡΟ

Οι τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, βρέθηκαν στο επίκεντρο ημερίδας που οργάνωσε χθες ο Τομέας Εξωτερικής Πολιτικής και Αμυνας και η Περιφερειακή Επιτροπή Πειραιά του ΠΑΣΟΚ, με θέμα ''Συμβολή των τελευταίων εξελίξεων στην προοπτική επίλυσης του Κυπριακού'', την οποία συντόνισε ο δημοσιογράφος Γιάννης Ρουμπάτης, επικεφαλής της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Θεμάτων του ΠΑΣΟΚ. Στην ημερίδα μέσω τηλεδιάσκεψης με την Κύπρο, να ανέπτυξαν τις απόψεις και τις θέσεις τους για τις εξελίξεις στο Κυπριακό ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Δημήτρης Χριστόφιας, ο Ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ Γιαννάκης Κασουλίδης, ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νίκος Κλεάνθους, ο πρόεδρος του Κ.Σ ΕΔΕΚ Γιαννάκης Ομήρου, και ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΣ ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης. Ο κ. Χριστόφιας υπογράμμισε ότι η λύση του κυπριακού εξακολουθεί να παραμένει το ζητούμενο και υπενθύμισε ότι ο κυπριακός λαός ελεύθερα εξέφρασε την βούληση του απορρίπτοντας το σχέδιο Ανάν, επισημαίνοντας ότι η αποτυχία του ΓΓ του ΟΗΕ εδράζεται στο γεγονός ότι το σχέδιο έλαβε υπόψη αποκλειστικά τα συμφέροντα της Τουρκίας. Ο κ. Χριστόφιας εκτίμησε ότι ήταν θετική η συνάντηση των Παρισίων μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον ΓΓ του ΟΗΕ, και αν υλοποιηθούν τα αποτελέσματα της «μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα αρχίσει μια διαδικασία απευθείας διαλόγου μεταξύ των ηγετών των δύο κοινοτήτων, χωρίς αυστηρά χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες για να συζητηθεί η ουσία του κυπριακού και να φτάσουμε σε λύση». «Οι ως τώρα αντιδράσεις της τουρκοκυπριακής πλευράς στις δύο εξελίξεις του διαχωρισμού των δύο κανονισμών και της συνάντησης Παπαδόπουλου-Ανάν στο Παρίσι, και λαμβάνοντας υπόψη τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, του στρατιωτικού κατεστημένου με την κυβέρνηση της χώρας, δεν επιτρέπουν καθαρή γραμμή στην Τουρκία, να υλοποιήσει και τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι της ΕΕ και της Κυπριακής Δημοκρατίας γι' αυτό βρισκόμαστε σε κατάσταση στασιμότητας αυτή την ώρα» πρόσθεσε ο κ. Χριστόφιας. Ο κ. Κασουλίδης, από την πλευρά του είπε ότι περιμένει σκληρή στάση εκ μέρους της Τουρκίας, τουλάχιστον ως τις εκλογές του 2007 καθώς όπως είπε «όλα επισκιάζονται από την πορεία της Τουρκίας» ενώ εκτίμησε ότι η Τουρκία θα σκληρύνει την στάση της για να δοκιμάσει και τις αντιδράσεις της ΕΕ. «Η κυβέρνηση Ερντογάν αναμένεται ότι για να φανεί απέναντι στη δική της κοινή γνώμη αρεστή θα προτιμήσει τη σύγκρουση με την ΕΕ» υπογράμμισε ο κ. Κασουλίδης και παράλληλα εκτίμησε ως θετική την προσεχή συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου με τον Τ/Κ ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Σημείωσε ωστόσο ότι η λειτουργία των τεχνικών επιτροπών δεν επιλύει πολιτικά το πρόβλημα και έκανε λόγο για χαμένες ευκαιρίες τον Δεκέμβριο του 2004 και τον Οκτώβριο του 2005. Ο ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, υπογράμμισε ότι η μόνη προοπτική είναι ο καθορισμός στρατηγικής σε βάθος χρόνου και τάχθηκε υπέρ της κοινής προσπάθειας Λευκωσίας-Αθηνών, λέγοντας ότι «θα πρέπει να δουν σοβαρά ότι μια ευρωπαϊκά συμπεριφερόμενη Τουρκία θα βοηθήσει το κυπριακό». Ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΚΟ, αναφερόμενος στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν, υπογράμμισε πως «η ετυμηγορία του λαού μας δεσμεύει και μας καθοδηγεί ως ένα βαθμό για το ποια λύση πρέπει να αναζητήσουμε ώστε να γίνει αποδεκτή από τον λαό» , τονίζοντας, «έχουμε καταφέρει να αναστρέψουμε το αρνητικό κλίμα που είχε ακολουθήσει τα δημοψηφίσματα». «Αναμένουμε μέσα από τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις της Τουρκίας να ανοίξει ο δρόμος για μια σωστή λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, δυστυχώς ποτέ δεν πιστεύαμε ότι αυτά μπορούν να συμβούν από την μια μέρα στην άλλη» είπε ο κ. Κλεάνθους επισημαίνοντας ότι «οι ΗΠΑ παραμένουν σταθερά προσηλωμένες στο να στηρίζουν την Αγκυρα, την ίδια ώρα όμως για τους δικούς τους γεωστρατηγικούς λόγους θέλουν να δουν μια συμβιβαστική λύση στο Κυπριακό που να αντιμετωπίζει τις δικαιολογημένες ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων». Απαντώντας σε ερωτήσεις για το αν παραμένει ως βάση διαπραγμάτευσης το Σχέδιο Ανάν, ο κ. Κλεάνθους ανέφερε ότι σημασία έχει η ουσία που πρέπει να είναι μια λύση αποδεκτή, βιώσιμη και λειτουργική. Ο πρόεδρος του ΚΣ ΕΔΕΚ Γιαννάκης Ομήρου από την πλευρά του υπογράμμισε πως η ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να διαμορφώσει διαπραγματευτική βάση που να μην αποτελείται από το Σχέδιο Ανάν, αλλά να συναποτελείται από τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τις συμβάσεις της ΕΕ, τα αποτελέσματα των συνομιλιών υψηλού επιπέδου του 1977 και του 1979 και τις αποφάσεις του ευρωπαϊκού δικαστηρίου, ενώ τα κατά καιρούς κείμενα ή προτάσεις των ΓΓ του ΟΗΕ αποτελούν κείμενα προς αναφορά. Επεσήμανε πως πρέπει να αξιοποιηθεί και η ευρωπαϊκή διάσταση του κυπριακού, τονίζοντας ότι πρέπει να επιδιωχθεί η επικουρική συμβολή των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, με τον διορισμό ειδικού απεσταλμένου της ΕΕ που θα υποβοηθά τον ΓΓ του ΟΗΕ στις προσπάθειες για την λύση. Ο κ. Ομήρου τάχθηκε υπέρ του συντονισμού των ενεργειών Κύπρου και Ελλάδας ώστε σε ένα προσεχές Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να υπάρξει δέσμη προτάσεων ώστε η λύση να είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αξιοποιώντας παράλληλα και την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΣ ΕΔΕΚ, εκτίμησε ότι το νέο σχέδιο που θα υποβληθεί στα τέλη του 2006 θα είναι «ψευδεπίγραφη αναβίωση του Σχεδίου Ανάν» ενώ αναφερόμενος στην λεγόμενη απομόνωση των Τουρκοκυπρίων, είπε ότι «τους Τουρκοκύπριους τους απομονώνει ο στρατός κατοχής και το δοτό από την Αγκυρα καθεστώς, ενώ εμείς έχουμε ξεπεράσει κάθε όριο ασφαλείας, παραχωρώντας δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις». Ο κ. Λυσσαρίδης τάχθηκε υπέρ μιας ''προληπτικής στρατηγικής'' σύμφωνα με την οποία θα τονίζεται ότι το πρόβλημα είναι ευρωτουρκικό, θα δημιουργεί συμμαχίες χωρίς αναλύσεις των ''ελατηρίων'' των ακολουθούμενων πολιτικών, θα εμπλέκει σε σημαντικό βαθμό την ΕΕ στη λύση του κυπριακού και θα ακολουθεί κοινή πολιτική με την Ελλάδα.
Εγκαίνια έκθεσης
Τα εγκαίνια δύο εκθέσεων με θέμα «Καταστροφή της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Κύπρου» και «Κύπρος-Ευρώπη», πραγματοποίησε χθες ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Πάνος Μπεγλίτης, και ο Νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας, παρουσία του πρεσβευτή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα, Γιώργου Γεωργή. Οι εκθέσεις διοργανώνονται με την ευκαιρία της ημερίδας που πραγματοποιήθηκε στη συνέχεια των εγκαινίων, από τον τομέα Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας του ΠΑΣΟΚ με θέμα «Συμβολή των τελευταίων εξελίξεων στην προοπτική επίλυσης του Κυπριακού». «Εάν η Τουρκία θέλει να προχωρήσει στον ευρωπαϊκό δρόμο, πρέπει να σεβαστεί ως μια δημοκρατική υποχρέωση την πολιτιστική κληρονομιά της Κύπρου» υπογράμμισε ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Πάνος Μπεγλίτης και χαρακτήρισε σημαντικές τις δύο εκθέσεις επισημαίνοντας ότι «υπερβαίνουν την πολιτιστική σημασία, είναι βαθιά πολιτικές γιατί επιβεβαιώνουν τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της Κύπρου πολύ πριν η Κύπρος ενταχθεί στην ΕΕ». «Επιβεβαιώνουν ότι η Κύπρος υπερβαίνοντας το παρελθόν και χωρίς να γίνεται όμηρος του παρελθόντος παραμένει πάντα σταθερά στο κέντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων» είπε ο κ. Μπεγλίτης.
(ΚΥΠΕ/ΜΦ/ΑΧΡ)28/05/2006

Το Δίκαιο των Ορθοδόξων μετά την άλωση

Το 1564 το Πατριαρχείο κωδικοποίησε όλους τους νόμους για τους Χριστιανούς της αυτοκρατορίας Του Δ. Γ. Aποστολοπουλου* Ως πρόσφατα, το ενδιαφέρον των ιστορικών του λεγόμενου μεταβυζαντινού δικαίου, δηλαδή του βυζαντινού δικαίου που ίσχυσε για τους χριστιανικούς πληθυσμούς και μετά την πτώση της αυτοκρατορίας, το μονοπωλούσε, για τον 16ο αιώνα, μια συναγωγή νομικής ύλης που στα 1561 είχε συγκροτήσει ο Mανουήλ Mαλαξός, νοτάριος στη μητρόπολη Θηβών. Πρόσφατες ωστόσο έρευνες έδειξαν πως η κορυφαία στιγμή της ιστορίας του δικαίου, για τον 16ο πάντα αιώνα, δεν έλαβε χώρα στη Θήβα αλλά στην Kωνσταντινούπολη, με τη δημιουργία από το Πατριαρχείο Kωνσταντινουπόλεως μιας επίσημης νομικής συλλογής που το ίδιο την ονόμασε «Tο Nόμιμον της Mεγάλης Eκκλησίας». Για το νομικό αυτό γεγονός, άγνωστο στο ευρύτερο κοινό, θα είναι σήμερα ο λόγος. Tον Iανουάριο λοιπόν του 1564, το Πατριαρχείο, μοναδικός πλέον μετά την Aλωση νομοθετικός παράγοντας για τους ορθόδοξους χριστιανούς της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, αποφασίζει να προβεί σε μια καταγραφή, σε μια «κωδικοποίηση» των διατάξεων του βυζαντινού δικαίου που το αφορούσαν και των μεταβυζαντινών ρυθμίσεων που το ίδιο είχε στο μεταξύ αποφασίσει στον πρώτο αιώνα μετά την κατάκτηση. Για παράδειγμα, καταγράφει τα σχετικά με το δίκαιο και τα κωλύματα γάμου από τη βυζαντινή εποχή, καταχωρίζει όμως και όσες αλλαγές, «διά στενοχωρίαν του γένους», αποφασίστηκαν τη μεταβυζαντινή εποχή. Tο σημαντικό είναι ότι η νομική συναγωγή δεν συγκροτήθηκε για να αποτελέσει μια «κλειστή» κωδικοποίηση αλλά έναν «ανοικτό» κώδικα, προορισμένο να δεχθεί την καταχώριση και νέων ρυθμίσεων, που θα αποφασίζονταν και μετά το 1564. Tο στοιχείο αυτό προκύπτει από ένα κωδικολογικό τεκμήριο: τη συρραφή δηλαδή πολλών λευκών φύλλων στο χειρόγραφο κώδικα που δημιουργήθηκε το 1564, και επικυρώνεται από το γεγονός πως βρίσκουμε καταχωρισμένες, σε κάποια από αυτά τα λευκά φύλλα, μεταγενέστερες ρυθμίσεις, που αποφασίστηκαν με πράξεις του Πατριαρχείου, οι οποίες εκδόθηκαν μετά τη χρονολογία αυτή. Iωάσαφ ο Mεγαλοπρεπής Σύμφωνα με τα στοιχεία που η έρευνα μπόρεσε να μας δώσει, «το Nόμιμον» δημιουργήθηκε με εντολή του πατριάρχη Iωάσαφ, που επονομαζόταν «Mεγαλοπρεπής». Eκείνος ωστόσο που ανέλαβε και έφερε σε πέρας το έργο ήταν ένας οφικιάλιος του Πατριαρχείου που ονομαζόταν Iέραξ και ήταν φημισμένος για τη νομική του παιδεία. H φήμη για την κατάρτισή του ήταν τέτοια, ώστε τη μαρτυρία του την επικαλείται και ένα πατριαρχικό γράμμα που εκδόθηκε το 1580. O τότε Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως Mητροφάνης Γ΄ σημειώνει στο σκεπτικό του, πριν καταλήξει στην απόφασή του: «ερωτηθείς και ο τιμιώτατος μέγας λογοθέτης της Mεγάλης Eκκλησίας κύριος Iέραξ, ανήρ την εκκλησιαστικήν ακρίβειαν και την περί τούτων γνώσιν πεπειραμένος ως άριστα», αναφέρεται στο κείμενο του επίσημου πατριαρχικού γράμματος, «εμαρτύρησεν ότι…». O Iέραξ εργάστηκε δημιουργικά· δεν συμπίλησε δηλαδή απλώς το χειρόγραφο υλικό που είχε στη διάθεσή του, αλλά προσπάθησε, χωρίς να το αλλοιώσει, να το προσαρμόσει στο μεταβυζαντινό σκηνικό. Για παράδειγμα, έχοντας στα χέρια του και ένα βυζαντινό χειρόγραφο που παρέδιδε, όπως ήταν φυσικό, κείμενα που ανέτρεχαν στη βυζαντινή εποχή, βρήκε ανάμεσα στα φύλλα του και όσα περιέγραφαν μια (ιδεατή) θέση του πατριάρχη στο σύστημα του βυζαντινού κράτους. Tα φύλλα αυτά τα απέσπασε από τη σειρά τους και τα έθεσε στην αρχή του «Nομίμου», καθώς στη μεταβυζαντινή πραγματικότητα υπήρχε πλέον ιδεολογικός χώρος για να προβληθούν όσα δεν είχαν καθιερωθεί στο πλαίσιο του βυζαντινού κράτους. Eτσι το «Nόμιμον» αρχίζει με τον «πολυχρονισμό» του ανύπαρκτου πλέον βυζαντινού βασιλέως αλλά του υπαρκτού πατριάρχη, για να ακολουθήσει αμέσως μετά ο περίφημος ορισμός που αποδίδεται στον λόγιο πατριάρχη του 9ου αιώνα Φώτιο, και ο οποίος εξέφραζε με τον καλύτερο τρόπο ένα παλιό όραμα της Eκκλησίας: «Πατριάρχης εστίν εικών ζώσα Xριστού και έμψυχος…». Aπό την αφορμή... Mολονότι η Oρθόδοξη Eκκλησία δεν αποφάσισε ποτέ να κωδικοποιήσει τις διατάξεις «των θείων και ιερών κανόνων», του κανονικού της δηλαδή δικαίου, φαίνεται πως στα χρόνια της πατριαρχίας του Iωάσαφ παρουσιάστηκε η αφορμή που την οδήγησε στην ιδέα να συγκεντρώσει και να προβεί σε μια οιονεί «κωδικοποίηση» των πέρα του κανονικού δικαίου διατάξεων – τα σχετικά με το γαμικό δίκαιο για παράδειγμα. Oσον αφορά την αφορμή στην οποία αναφέρθηκα ήταν μια διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον Iωάσαφ και σε μέλη της συνόδου. Διαμάχη κατά την οποία ο πατριάρχης, θέλοντας να δείξει την προσήλωσή του στη νομιμότητα, έδωσε εντολή για τη δημιουργία της συναγωγής των διατάξεων που αφορούσαν το Πατριαρχείο Kωνσταντινουπόλεως από τη βυζαντινή εποχή ώς τις μέρες του: είναι η συναγωγή η οποία ονομάστηκε «Tο Nόμιμον της Mεγάλης Eκκλησίας». Kαι ακόμα ο Iωάσαφ έδωσε εντολή να εγκαινιαστεί ένας άλλος κώδικας, στον οποίο θα καταγράφονταν τα αφιερώματα και οι δωρεές προς το Πατριαρχείο. ...στην ανάγκη Oποια όμως και αν ήταν η αφορμή για τη δημιουργία της νομικής αυτής συναγωγής, η συνεχής χρήση του «Nομίμου» από το 1564 ώς τα τέλη περίπου του 16ου αιώνα –και μάλιστα στη διάρκεια πέντε τουλάχιστον διαφορετικών πατριαρχιών– αποδεικνύει πως η συγκρότησή του δεν ήταν το προϊόν μιας συγκυρίας αλλά ανταποκρινόταν σε κάποια ανάγκη. Aποδεικτικό αυτής της ανάγκης είναι ένα άλλο στοιχείο που μας βεβαιώνει, και αυτό, για τη χρησιμότητα που ένιωθαν εκείνη την εποχή για μια τέτοιας υφής «κωδικοποίηση»: όταν «το Nόμιμον της Mεγάλης Eκκλησίας» «απομακρύνθηκε» από τη Γραμματεία του Πατριαρχείου στα τέλη, όπως υπολογίζουμε, του 16ου αιώνα, στις αρχές του επόμενου αιώνα, και πάντως όχι μετά το 1609, δημιουργήθηκε στο Πατριαρχείο ένας άλλος «ανοικτός κώδικας» με ταυτόσημο σχεδόν όνομα και παρόμοια λειτουργία. Kαθώς περνάμε όμως σε ένα άλλο κεφάλαιο του νομικού μας βίου στην περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, ας βάλουμε εδώ μια άνω τελεία, όπως συνηθίζουν να λένε σήμερα – ή καλύτερα, ας σημειώσουμε την αντίστοιχη φράση με την οποία κλείνοντας τα γραπτά τους οι παλαιότεροι συγγραφείς άφηναν μια χαραμάδα ανοιχτή για να επανέλθουν: «και ταύτα μεν άλις», επειδή στο θέμα αξίζει, νομίζω, να επανέλθουμε κάποτε, με περισσότερα στοιχεία. Τα χειρόγραφα βρέθηκαν στη Σάμο και στη Γαλλία Tο κορυφαίο ωστόσο αυτό νομικό γεγονός λησμονήθηκε, καθώς ο χειρόγραφος κώδικας που το έσωζε απομακρύνθηκε στα τέλη περίπου του 16ου αιώνα από τη φυσική του θέση, τη Γραμματεία του Πατριαρχείου. «Aπομακρύνθηκε» –ή όποιο άλλο ρήμα είναι προσφυέστερο για να χαρακτηρίσει το γεγονός της απώλειας– μέσα στη δίνη των δραματικών περιπετειών που γνώριζε τότε το Πατριαρχείο, με έκδηλο τεκμήριο αυτών των περιπετειών τη μετατροπή της μεταβυζαντινής του έδρας, της μονής της Παμμακαρίστου, σε μουσουλμανικό τέμενος. Mετατροπή που το εξανάγκασε να μετακινηθεί σε άλλους χώρους – ώς να βρει στις αρχές του 17ου αιώνα τη σημερινή του θέση στο Φανάρι. Aπό τη λήθη όμως το κορυφαίο τούτο νομικό γεγονός ανασύρθηκε πρόσφατα, καθώς έρευνες εντόπισαν μεγάλα τμήματα του πολύτιμου αυτού ιστορικού τεκμηρίου. Tα τμήματά του βρέθηκαν σε ένα χειρόγραφο της μονής του Tιμίου Σταυρού στη Σάμο και σε ένα χειρόγραφο που σήμερα απόκειται στην Eθνική Bιβλιοθήκη της Γαλλίας. Aπό τα δύο αυτά χειρόγραφα έγινε δυνατό να συλλεγούν 138 π ρ ω τ ό τ υ π α φύλλα από αυτά που συγκροτούσαν «το Nόμιμον της Mεγάλης Eκκλησίας» του 16ου αιώνα. Eυρήματα σημαντικά διότι, μολονότι δεν μας δίνουν την πλήρη εικόνα που είχε το χειρόγραφο σώμα του «Nομίμου», μας επέτρεψαν να ανασυνθέσουμε τα περιεχόμενά του, να κατανοήσουμε τη λογική της συγκρότησής του και να διακρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο εργάστηκαν στην Kωνσταντινούπολη για τη δημιουργία του. * O κ. Δημήτρης Γ. Aποστολόπουλος είναι διευθυντής Eρευνών στο Eθνικό Iδρυμα Eρευνών, αντιπρόεδρος της «Διεθνούς Eταιρείας Mελέτης του 18ου αιώνα» (ISECS).

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ & ΠΙΣΤΗ

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπους απέφυγε να πάρει θέση για τους χριστιανούς στην Κίνα
Tου Jim Hoaqland / Aρθρογράφου της Washington Post
Από ένστικτο ή και εμπειρία, εμείς οι δημοσιογράφοι αποκτούμε μια ροπή προς υποθέσεις για πολιτικούς αντιφρονούντες. Οι αγώνες τους αποτελούν πρώτη ύλη για τα καλύτερα ρεπορτάζ, αφού οι ιστορίες τους έχουν να κάνουν με φυλακίσεις ή και με θανατικές καταδίκες. Και οι διευθυντές των εφημερίδων οξύνουν το δημοσιογραφικό ένστικτο, προβάλλοντας στην πρώτη σελίδα τις ποικίλες πράξεις διαμαρτυρίας. Από ένστικτο και εμπειρία, εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε επιφυλακτικοί όταν έχουμε να κάνουμε με θρησκευτικούς ακτιβιστές. Οι επικλήσεις τους αντιμετωπίζονται στις αίθουσες Τύπου σαν ειδικά αιτήματα οργανωμένων ομάδων συμφερόντων. Οι διευθυντές τονώνουν και πάλι το δημοσιογραφικό ένστικτο, ζητώντας τα θέματα θρησκείας να αντιμετωπίζονται με ευγένεια μεν, αλλά και με επιφύλαξη. Αυτός ο επαγγελματικός διχασμός πέρασε από το μυαλό μου, κατά τη διάρκεια πρόσφατης συνομιλίας μου με τον Γιου Τζι, Κινέζο συγγραφέα, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η πολιτική του αντίσταση προς τον απολυταρχισμό του Πεκίνου έχει τις ρίζες της στη χριστιανική πίστη. Ο Γιου επέμεινε ότι ο Χριστιανισμός θα διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο για την έλευση και εδραίωση των διαφόρων μορφών ελευθερίας, υπέρ των οποίων διαδήλωσαν οι νεκροί της πλατείας Τιενανμέν, το 1989. Ο Γιου υποστήριξε το ίδιο, δύο μέρες αργότερα, σε συνάντησή του με τον πρόεδρο Μπους στον Λευκό Οίκο. Τότε φάνηκε καθαρά ότι ακόμη και ένας θρησκευόμενος πρόεδρος μπορεί να αισθάνεται άβολα, αν του ζητητθεί να άρει το τείχος που διαχωρίζει την πολιτική διαφωνία από τη θρησκευτική λατρεία. Οταν ο Γιου οδήγησε τη συζήτηση προς αυτή την κατεύθυνση, με αναφορά στην Κίνα, ο πρόεδρος άλλαξε θέμα, σύμφωνα με τις σημειώσεις ενός παρισταμένου στη συνάντηση της 11ης Μαΐου. Επιφυλακτικότητα Ο κ. Μπους δεν δίστασε να μιλήσει για τη δική του θρησκευτική εμπειρία στη συνάντησή τους, στην οποία παρίστατο και ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι. Οταν όμως ο Γιου ζήτησε τη δημόσια υποστήριξη του παράνομου χριστιανικού κινήματος και παρότρυνε τον πρόεδρο να αποφύγει «τα σφάλματα που έγιναν στη συνάντηση της Γιάλτας» το 1945, ο κ. Μπους απάντησε, σύμφωνα με λεπτομερείς σημειώσεις: «Είστε παντρεμένος, έχετε παιδιά;». Δεν υπάρχει αμφιβολία, ο πρόεδρος Μπους συμμορφώθηκε προς το διπλωματικό πρωτόκολλο. Ενδεχομένως, δεν ήθελε να προκαλέσει νέες τριβές στις σχέσεις του με τον πρόεδρο Χου Τζιντάο, ο οποίος προσεβλήθη από το υβρεολόγιο ενός διαδηλωτή Φαλούν Γκονγκ, έξω από τον Λευκό Οίκο, όταν τον επισκέφθηκε τον Απρίλιο. Ετσι, αργότερα μόνον ο πρόεδρος Μπους συμφώνησε με την πρόταση του Γιου να προσκαλούνται οι χριστιανοί αντιφρονούντες συχνότερα στην αμερικανική πρεσβεία του Πεκίνου. Ωστόσο, η επιφυλακτικότητα του προέδρου μοιάζει, εκτός των άλλων, να αντανακλά τις δυσκολίες, που οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και γενικώς οι πολίτες αντιμετωπίζουν σε μια εποχή κατά την οποία η θρησκεία αναδεικνύεται και πάλι η κινητήρια δύναμη της διεθνούς πολιτικής. Δικαιοσύνη του Θεού Ενας συλλογικός αγώνας υπέρ της ψυχής του Ισλάμ έδωσε το έναυσμα ενός πολέμου στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Η Ευρώπη και μεγάλο μέρος της Ασίας θεωρούν ότι η σημερινή αμερικανική πολιτική κυριαρχείται από δεξιές αρχές. Και σύμφωνα με τον Γιου και άλλους, η πιο σημαντική πολιτική πρόκληση, με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η κομμουνιστική ηγεσία της Κίνας από την εποχή των διαδηλώσεων στην Τιενανμέν, προέρχεται από δύο ταχέως αναπτυσσόμενα, αλλά ανταγωνιστικά θρησκευτικά κινήματα – τους χριστιανούς αντιφρονούντες και τους οπαδούς του Φαλούν Γκονγκ. «Εκατομμύρια Κινέζοι γίνονται χριστιανοί», λέει ο 33χρονος Γιου, ο οποίος συνελήφθη πριν από δύο χρόνια, επειδή μίλησε ανοιχτά υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα βιβλία του και άλλα γραπτά του είναι απαγορευμένα στην ηπειρωτική Κίνα, αλλά δημοσιεύονται στο Χονγκ Κονγκ. «Είμαστε εντελώς διαφορετικοί από τους δημοκρατικούς μαχητές του παρελθόντος, επειδή έχουμε την καθοδήγηση του Θεού. Θέλουμε να φέρουμε αλλαγές στην Κίνα με την αγάπη και τη δικαιοσύνη του Θεού, αλλά με ειρηνικά μέσα», είπε, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα που κανείς από τους αντιφρονούντες της Τιενανμέν δεν χρησιμοποίησε ποτέ. Ο ακτιβισμός του Γιου άρχισε το 1989 σε ηλικία 16 ετών. Στην αρχή παρακολούθησε με δέος τα εκατομμύρια των φοιτητών και εργατών που γέμισαν τους δρόμους για να απαιτήσουν πολιτική αλλαγή. Επειτα με τρόμο, όταν πολλοί από τους διαδηλωτές συνετρίβησαν από τον κινεζικό στρατό που παρενέβη και έδωσε τέλος στις διαμαρτυρίες. Από την Ουάσιγκτον ευρισκόμενος, δύσκολα μπορεί κανείς να εξαγάγει ορθά συμπεράσματα για το κατά πόσο ευσταθούν οι ισχυρισμοί του Γιου για τον δυναμισμό ή τον προσανατολισμό του παράνομου θρησκευτικού του κινήματος στην Κίνα. Η προσπάθεια μοιάζει άπελπις, διότι περιπλέκεται από τη συνήθεια των δημοσιογράφων να στεγανοποιούν, δηλαδή να διαχωρίζουν την πολιτική από τη θρησκευτική διάσταση της υπόθεσης, όπως ανέφερα στην αρχή. Ωστόσο, η σοβαρότητα, η πειθαρχία και οι καθαροί στόχοι αυτού του αντιφρονούντος ήταν πασιφανείς στη συζήτησή μας. Ορθώς έπραξε ο κ. Μπους και τον προσκάλεσε στον Λευκό Οίκο και θα έπρεπε να σκεφθεί σοβαρά την πρόσκληση του Γιου να προσευχηθεί με τους «κρυπτοχριστιανούς» κατά το επόμενο ταξίδι του στην Κίνα.

Enron : Ο Αυτοκράτορας ήταν γυμνός...

Η υποκρισία μιας εποχής κατά την οποία «ανθούσαν» χρηματαγορές και εταιρείες αναδείχθηκε στη δίκη για την απάτη στον ενεργειακό κολοσσό
Οι καταθέσεις στη δίκη εις βάρος των στελεχών της Enro Κένεθ Λ. Λέι και του Τζέφρι Κ. Σκίλινγκ, που ακούστηκαν επί 56 μέρες, επισφράγισαν την ετυμηγορία της Ιστορίας στην υπόθεση, μια ετυμηγορία η οποία είναι απίθανο να αποδειχθεί ευάλωτη σε εφέσεις. Οι κατηγορίες για τις οποίες κρίθηκαν ένοχοι επισείουν ώς και 20ετή κάθειρξη. Ετσι, το σκάνδαλο Enroθα αποτελεί εις το εξής την ύστατη ανάμνηση μιας εποχής παραφροσύνης των χρηματαγορών, μια περίοδο στα τέλη της δεκαετίας του '90, κατά την οποία η αυτοπεποίθηση και η χειραγώγηση υποκατέστησαν την οικονομική ανάλυση και τα συνεπή επιχειρηματικά μοντέλα. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί κατέρρευσαν και η διοίκηση διελύθη στα εξ ων συνετέθη, καθώς η οίηση επικράτησε της συνετής κρίσης, επιτρέποντας σε ανώτατα στελέχη να παραμερίσουν τους επικριτές τους. Πράγματι, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως το σημαντικότερο δίδαγμα της δίκης δεν αφορούσε τόσο το κατά πόσον οι κατηγορούμενοι, αμφότεροι στελέχη της Enron, διέπραξαν τα εγκλήματα τα οποία τους είχαν αποδοθεί. Αντίθετα, οι μαρτυρίες και τα έγγραφα που έγιναν δεκτά σκιαγράφησαν ένα πλήρες και ενοχλητικό πορτρέτο της επιχειρηματικής κουλτούρας, δηλητηριασμένης από την ύβρι, που οδήγησε τελικά σε απερισκεψίες, οι οποίες λίγο έλειψαν να θέσουν σε κίνδυνο την επιβίωση της επιχείρησης. Aπάτη ή σύμβολο; «Η Enro είναι μια από τις μεγάλες απάτες στην αμερικανική επιχειρηματική ιστορία», πιστεύει ο Τζέιμς Ποστ, καθηγητής διοίκησης επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. «Είναι όμως επίσης σύμβολο μιας συγκεκριμένης εποχής στον τομέα της διαχείρισης. Οι υπερβολές της αποκαλύπτουν ευκρινώς όσα συνέβαιναν σε εταιρείες κατά μήκος του επιχειρηματικού τοπίου στη δεκαετία του 90», συμπληρώνει. Ισως μάλιστα από την υπόθεση αυτή να προκύψει πώς και γιατί η επιχειρηματική Αμερική μπολιάστηκε κατά τη δεκαετία του '90 από μια τεράστια ποσότητα απληστίας και εγκληματικότητας, οδηγώντας σε σκάνδαλα μια σειρά επιχειρηματικών κολοσσών, από την Enroώς τη WorldCom και από την Adlephia ώς τη HealthSouth. Δεν ήταν μόνο ότι εν μια νυκτί μετεβλήθη η ηθική υπόσταση του επιχειρηματικού κόσμου· η διογκούμενη «φούσκα» στις τιμές των μετοχών δημιούργησε στα στελέχη των εταιρειών την ψευδαίσθηση ότι είναι αήττητοι. Ακολούθως η έπαρση έδωσε τη θέση της στην απερισκεψία και αυτή με τη σειρά της άνοιξε την πόρτα στην εγκληματική δράση. Η Πόλα Ρίκερ, υπεύθυνη για τις σχέσεις της εταιρείας με τους μετόχους, περιέγραψε πόσο φοβόταν να διορθώσει τον κατηγορούμενο Τζέφρι Σκίλινγκ, όταν εκείνος παρουσίαζε ψευδή στοιχεία στους επενδυτές. Ο Βινς Καμίνσκι, αναλυτής στον τομέα των επισφαλών επενδύσεων, πλειοδότησε, περιγράφοντας πόσο δύσκολο ήταν να αντικρούσει τον Σκίλινγκ, καθώς η Enroκυριαρχούσε στην αγορά. Ο ταμίας Μπεν Γκλίζαν Τζούνιορ παρομοίασε την κατάσταση με το παραμύθι «Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα», αφού ουδείς τολμούσε να αμφισβητήσει τις επιχειρηματικές επιλογές της διοίκησης. Η προσοχή προς ζωτικής σημασίας στοιχεία της επιχείρησης -τα προγράμματα δανειοληπτικής ωριμότητας, η ρευστοποίηση, τα επενδυτικά ρίσκα- είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα στη συνείδηση των ανώτατων κλιμακίων της διοίκησης. Αντιθέτως, έμφαση είχε δοθεί στην πώληση της εικόνας, όχι μόνο της εταιρείας, αλλά και των ίδιων των στελεχών. Ηταν μια προσέγγιση που είχε μεγάλη επιτυχία και αποτέλεσε αντικείμενο μίμησης από ολόκληρη την επιχειρηματική Αμερική. Στο τέλος, αν και πολλοί πιστεύουν ότι η υπόθεση είχε να κάνει με την κατάρρευση της εταιρείας, η δίκη ελάχιστη σχέση είχε με τις κατηγορίες. Στις τελικές αγορεύσεις η κυβέρνηση φρόντισε να διαχωρίσει σαφώς τις κατηγορίες από την ευθύνη για την κατάρρευση της Enron. Η κατάθεση άφησε πολύ περισσότερο να εννοηθεί πως η χρεοκοπία οφειλόταν στη φρενήρη πορεία μιας εταιρίας που απώλεσε τον έλεγχο εξαιτίας στελεχών τα οποία εξωθούσαν τις συμφωνίες στις παρυφές της νομιμότητας, αφού οι αμφιλεγόμενες συναλλαγές ελάχιστα αναθεωρούνταν και επιβλέπονταν μετά τη σύναψή τους. Οι δύο κατηγορούμενοι παρουσίαζαν ένα επιχειρηματικό πλοίο, στο οποίο όλα παρέμεναν σταθερά και ασφαλή. Ομως, από τις μαρτυρίες που ακούσαμε στη διάρκεια της δίκης, προκύπτει ότι τα στελέχη της επιχείρησης δεν μπορούσαν καν να συμφωνήσουν ποιος ήταν ο χαρακτήρας και το έργο της Enron. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εταιρεία αποκόμισε τα περισσότερα των κερδών της από συμβόλαια φυσικού αερίου. Ωστόσο εμπορικές επιχειρήσεις σπάνια επιτυγχάνουν εκτόξευση της τιμής της μετοχής τους. Ετσι κάποια στελέχη αντιμετώπισαν την επιχείρηση ως εταιρεία παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών στον τομέα, για να δικαιολογήσουν τη χρηματιστηριακή της αξία. Απερίσκεπτη πορεία Οι νέες ταμπέλες στο παλιό κρασί δεν άλλαξαν την επιχειρηματική συμπεριφορά των στελεχών της. Οι περισσότερες εμπορικές επιχειρήσεις, γνωρίζοντας ότι μια αιφνιδιαστική κατάρρευση των αγορών μπορεί να εξανεμίσει τα διαθέσιμα κεφάλαια, φρόντιζαν να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα. Η Enro προτίμησε να συνεχίσει την απερίσκεπτη πορεία της με την πεποίθηση ότι η κακή μέρα δεν θα ξημερώσει. Αυτή η σκέψη επέτρεψε την αποδέσμευση κεφαλαίων και τον δανεισμό, κατευθύνοντας την αναπτυξιακή στρατηγική της επιχείρησης σε νέα επιχειρηματικά μονοπάτια. Ολα τους οδηγούσαν σε βάραθρα. Στη διάρκεια της δίκης υπήρξαν επανειλημμένες καταθέσεις για τις καταστροφικές επενδύσεις σε διεθνείς ενεργειακούς σταθμούς και επιχειρήσεις ύδρευσης, που οδήγησαν στην απόκτηση υποδομής αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθιστώντας την Enroένα οικονομικό άλμπατρος, με πλατιά φτερά και ασταθή, πήλινα πόδια. Το αποτέλεσμα ήταν πως μόλις η εταιρεία βρέθηκε αντιμέτωπη με την κρίση, συνειδητοποίησε πως ήταν ανίκανη να αναχαιτίσει οικονομικά την καταιγίδα. Οι πιστωτικές αντλίες είχαν στεγνώσει, ελάχιστα ακίνητα είχαν την απαραίτητη αξία για πρόσθετο δανεισμό και η αναγκαία ρευστοποίηση εξαντλήθηκε ταχύτατα. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων οδήγησαν την Enroστην κατάρρευση. «Η απληστία τυφλώνει» Φαίνεται ότι τα διδάγματα περί ποιοτικής διαχείρισης και της σοβαρότητάς της ή περί των ισχυρών οικονομικών δεικτών, παράγοντες χάρη στους οποίους αποφεύγονται τα σκάνδαλα, δεν πήγαν χαμένα για το μεγάλο ακροατήριο με το ειδικό βάρος, που απαρτίζουν οι διευθύνοντες σύμβουλοι και τα στελέχη της επιχειρηματικής Αμερικής ή οι κυβερνητικοί ελεγκτές που τους εποπτεύουν. ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ / Τhe New York Times

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΣΕΙΣΜΙΚΗ ΔΟΝΗΣΗ 6,2 ΣΤΗΝ ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ - ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΘΗΡΝΟΣ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΗΜΙΑ

Σε δεκάδες χιλιάδες υπολογίζονται οι πληγέντες από το σεισμό
Τζακάρτα Σεισμική δόνηση μεγέθους 6,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε το Σάββατο στην κεντρική Ινδονησία, στην αρχαία πρωτεύουσα της χώρας Γιογκγιακάρτα. Οι νεκροί μέχρι στιγμής ξεπέρασαν τους 3.500. Ο Ερυθρός Σταυρός προειδοποιεί ότι ο αριθμός των νεκρών θα αυξηθεί. Πάνω από 3.000 οι τραυματίες. Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός εκτιμά μάλιστα ότι οι πληγέντες ενδέχεται να ξεπεράσουν τους 200.000, απευθύνοντας έκκληση για τη συγκέντρωση ποσού 9,79 εκατ. δολαρίων (7,68 εκατ. ευρώ) προκειμένου να βοηθηθεί ο ινδονησιακός Ερυθρός Σταυρός να συνδράμει τους επιζώντες. Η δόνηση επηρέασε το ήδη ενεργό ηφαίστειο Μεράπι, η δραστηριότητα του οποίου προκαλεί ανησυχία τις τελευταίες εβδομάδες. Ο σεισμός σημειώθηκε στις 5:45 το πρωί (τοπική ώρα), 25 χλμ νοτιοδυτικά της Γιογκγιακάρτα, προκαλώντας μεγάλες ζημιές σε τρεις γειτονικές πόλεις. Τα τηλεοπτικά δίκτυα μεταδίδουν πως τα νοσοκομεία έχουν κατακλυστεί από τραυματίες και πλέον οι γιατροί προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες στο προαύλιο, ενώ τα αυτοκίνητα που μεταφέρουν και άλλους τραυματίες κάνουν ουρά έξω από τα νοσηλευτικά ιδρύματα. Όπως ανακοίνωσαν υπεύθυνοι των νοσοκομείων, το νεκροτομείο έχει γεμίσει και πλέον τα πτώματα τυλίγονται σε απλά υφάσματα και τοποθετούνται έξω από το κτίριο. Το επίκεντρο του ισχυρού σεισμού εντοπίστηκε 38 χιλιόμετρα νότια της πυκνοκατοικημένης πόλης, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν τα περισσότερα σπίτια στις περιοχές Μπαντούλ και Κουλονπρόγκο. Επίσης, κατέρρευσε η οροφή σε μια από τις αίθουσες αναμονής του αεροδρομίου της Γιογκγιακάρτα, με αποτέλεσμα να παγιδευτούν αρκετοί άνθρωποι. Ο επικεφαλής της αστυνομίας ανακοίνωσε πως η ηλεκτροδότηση και οι τηλεφωνικές επικοινωνίες έχουν διακοπεί. Ο πρόεδρος της χώρας διέταξε τον στρατό να βοηθήσει στον απεγκλωβισμό θυμάτων, καθώς οι πανικόβλητοι κάτοικοι τρέχουν στους δρόμους ποδοπατώντας μικρά παιδιά ή τραυματισμένους. Διεθνής βοήθεια Ειδικευμένες ομάδες του ΟΗΕ είναι έτοιμες να παράσχουν ανθρωπιστική βοήθεια στην Ινδονησία, που επλήγη από το σεισμό, ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Aνάν.«Ο Γενικός Γραμματέας λυπάται βαθύτατα για τους θανάτους, τους εκατοντάδες τραυματίες και τις υλικές ζημιές που υπέστησαν οι Ινδονήσιοι μετά το σεισμό που συγκλόνισε τη Γιογκιακάρτα» δήλωσε ο εκπρόσωπος ,Στέφαν Ντούτζαρικ.«Οι ομάδες συντονισμού και αποτίμησης καταστροφών του ΟΗΕ έχουν τεθεί σε κατάσταση συναγερμού και είναι έτοιμες να προσφέρουν τη βοήθειά τους στις προσπάθειες ανταπόκρισης στις ανθρωπιστικές ανάγκες που προκάλεσε η καταστροφή και να επιστρατεύσουν διεθνή υποστήριξη» πρόσθεσε ο Ντούτζαρικ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι αποδέσμευσε τρία εκατομμύρια ευρώ για άμεση βοήθεια στα θύματα του ισχυρού σεισμού που έπληξε σήμερα τη νήσο Ιάβα της Ινδονησίας.Το εκτελεστικό όργανο της ΕΕ ανακοίνωσε παράλληλα ότι κινητοποίησε ειδική σωστική μονάδα για προσφορά κάθε αναγκαίας βοήθειας. Εκπρόσωπος του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών αναφέρει σε ανακοίνωσή του ότι η χώρα του ειδοποίησε αμέσως την Ινδονησία πως είναι έτοιμη να αποστείλει την αναγκαία ανθρωπιστική βοήθεια καθώς και ιατρικό προσωπικό και σωστικά συνεργεία. «Μέχρι στιγμής η Ινδονησία δεν έχει ζητήσει επισήμως βοήθεια» ανέφερε ο εκπρόσωπος Ντενίς Σιμονό. «Οι γαλλικές αρχές παρακολουθούν από κοντά την κατάσταση και απέστειλαν τα θερμότατα συλλυπητήριά τους στις ινδονησιακές αρχές και στις οικογένειες των θυμάτων» πρόσθεσε η ίδια πηγή. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν πρότεινε βοήθεια στην Ινδονησία. «Με μεγάλο πόνο και λύπη ενημερωθήκαμε για την καταστροφή που έπληξε τη χώρα σας. Σας βεβαιώνω για την αμέριστη αλληλεγγύη μας και τη θέλησή μας να σας παράσχουμε βοήθεια για να ξεπεράσετε τις αυξανόμενες συνέπειες από την μεγάλη αυτή φυσική καταστροφή» αναφέρεται σε συλλυπητήριο μήνυμα του Πούτιν προς την κυβέρνηση της Ινδονησίας. To ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, μέσω της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (Hellenic AID), ανακοίνωσε τη διαθεσιμότητά της να συμβάλλει στις προσπάθειες της ινδονησιακής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση των συνεπειών του σεισμού με το καταρχήν ποσό των 200.000 ευρώ ως έκτακτη διμερή ανθρωπιστική βοήθεια. Η αρμόδια Yπηρεσία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και προτίθεται να αυξήσει την παραπάνω συμβολή της αναλόγως των εξελίξεων.
Ο Πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής απέστειλε στον Πρόεδρο της Ινδονησίας κ. Susilo Bambang Yudhoyono επιστολή στην οποία εκφράζει τα συλλυπητήριά του για τα θύματα του σεισμού που έπληξε τη νήσο Ιάβα και υπογραμμίζει τη συμπαράσταση της Ελλάδας στο φίλο Ινδονησιακό λαό.
news.in.gr, με πληροφορίες από Associated

Saturday, May 27, 2006

Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

Tου Σπηλιου Π. Σπηλιωτοπουλου* Tρεις δεκαετίες μετά την ψήφιση του Συντάγματος του 1975 έφθασε η ώρα για μια νέα αναθεώρησή του, που θα επιβεβαιώσει τη θεσμική εμβέλεια και τις σημαντικές δυνατότητες προσαρμογής στον χρόνο, που ανέκαθεν χαρακτήριζαν το εν ισχύι Σύνταγμά μας. H επικείμενη αναθεώρηση αποτελεί σημαντική ευκαιρία για την πρόοδο του τόπου και τη βελτίωση της ποιότητας της Δημοκρατίας. Tο αναθεωρημένο Σύνταγμα οφείλει να καταγράψει μεταξύ άλλων και την αποφασιστικότητα των πολιτών και των εκπροσώπων τους απέναντι στα φαινόμενα της διαπλοκής. Πρέπει να καθιστά απολύτως σαφές ότι πρόκειται για ζήτημα που άπτεται της λειτουργίας, της αξιοπιστίας και της αποτελεσματικότητας των δημοκρατικών θεσμών, υποχρεώνοντας τον κοινό νομοθέτη σε θέσπιση μέτρων για την προστασία τους. H αρχή έχει ήδη γίνει και αναφέρω ενδεικτικά, τη ριζική αναθεώρηση του προηγούμενου θεσμικού πλαισίου, σε ό,τι αφορά σε προμήθειες κύριου και λοιπού υλικού των Eνόπλων Δυνάμεων, την κατάργηση του μαθηματικού τύπου στα δημόσια έργα, τη μετατροπή της απιστίας από πλημμέλημα σε κακούργημα κ.ά. Συμφωνώ με την άποψη έγκριτων συνταγματολόγων ότι το κύριο πρόβλημα της ελληνικής πολιτείας, και το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε, είναι η αυξανόμενη αναξιοπιστία της στη συνείδηση των πολιτών. Kαι δεν αναφέρομαι μόνο στο κράτος, τη δημόσια διοίκηση και τα πολιτικά κόμματα, αλλά και στην κρίση που διέρχονται πολλοί κοινωνικοί φορείς, όπως η Eκκλησία, η Δικαιοσύνη, ο χώρος της ενημέρωσης κ.ά. Oμολογώ, πάντως, ότι τα δύο χρόνια ως υπουργός Eθνικής Aμυνας, μαχόμενος στην πρώτη γραμμή του κυβερνητικού μετώπου υπέρ της διαφάνειας, της αλλαγής της κατεστημένης νοοτροπίας και της διασφάλισης του δημόσιου χρήματος, έμεινα κατάπληκτος με το μέγεθος της διαπλοκής και την ευκολία με την οποία εξαγοράζονται συνειδήσεις. Πρόκειται για ένα κληροδοτημένο από το παρελθόν νοσηρότατο κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο συνιστά ευθεία απειλή κατά της ποιότητας της δημοκρατίας και καθιστά την Aναθεώρηση του Συντάγματος στο θέμα της διαφάνειας περισσότερο από ποτέ άλλοτε επιτακτική. Kαι αυτό δεν αφορά μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά το σύνολο της κοινωνίας, η αντίδραση της οποίας επιβάλλεται να είναι καθολική, προκειμένου να υπάρξει αποτέλεσμα. Στο πλαίσιο αυτό οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη σημασία που έχει αποκτήσει για την ποιότητα της δημοκρατίας η ανάγκη να προαχθεί το πνεύμα της κοινωνίας των πολιτών. H διαφύλαξη και η ποιότητα των θεσμών της Δημοκρατίας νοούνται ως καθημερινή υπόθεση μιας ευαισθητοποιημένης κοινωνίας, η οποία οφείλει να δραστηριοποιείται στο πλαίσιο των αρχών της ελευθερίας, της διαφάνειας και της αλληλεγγύης. O διαρκής διάλογος με την κοινωνία των πολιτών με σκοπό την αναζήτηση ευρύτερης συναίνεσης και συμμετοχής στα ζητήματα αυτά πρέπει να κατοχυρωθεί ως συνταγματική υποχρέωση των οργάνων του κράτους. Προς την κατεύθυνση της αποκατάστασης, τόσο της εμπιστοσύνης των πολιτών στα κοινά όσο και της αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου, κινείται η πρόταση για τον περιορισμό της βουλευτικής ασυλίας σε θέματα απτόμενα της άσκησης των βουλευτικών καθηκόντων. Tαυτόχρονα, το ζήτημα της διαφάνειας στη χρηματοδότηση των προεκλογικών αγώνων αποτελεί βασική συνιστώσα της προσπάθειας αναβάθμισης του κύρους, της ανεξαρτησίας και της τιμής του πολιτικού κόσμου, αλλά και της πολιτικής διαδικασίας. Στην ίδια αυτή κατεύθυνση λειτουργεί και η άρση του απόλυτου επαγγελματικού ασυμβίβαστου των βουλευτών που –παραδόξως– αποκλείει από το Kοινοβούλιο όσους διακρίνονται στον επαγγελματικό βίο και έχουν να προσφέρουν σημαντικά σε γνώση, εμπειρία και κύρος. Ωστόσο, επιβάλλεται η καθιέρωση όρων στην παράλληλη επαγγελματική ενασχόληση, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέπεια στις κοινοβουλευτικές υποχρεώσεις. Eπιπλέον, εάν υιοθετήσουμε τη λογική ότι με τη λελογισμένη αύξηση του αριθμού των βουλευτών που εκλέγονται χωρίς σταυρό προτίμησης θα διευκολυνθεί η είσοδος στην πολιτική ικανών και άξιων προσώπων και θα οδηγήσει στην απεξάρτηση από τη φθοροποιό παράδοση των «πελατειακών σχέσεων» και στον έλεγχο της επίδρασης του «πολιτικού χρήματος» που πραγματικά υποσκάπτει και εκφυλίζει σημαντικούς θεσμούς της Δημοκρατίας, τότε εγείρεται περαιτέρω θέμα για τη σημερινή διαδικασία ανάδειξης υποψηφίων. Παρότι υποστηρίζω τον σταυρό προτίμησης ως την άμεση δημοκρατική διαδικασία ανάδειξης αντιπροσώπων, θεωρώ, με την παραπάνω λογική, ότι είναι προτιμότερο να εμπιστεύεται κανείς τις δημοκρατικές διαδικασίες στα κόμματα, την ηγεσία και την κρίση των πολιτών, παρά τα οποιαδήποτε συμφέροντα και τις εξαρτήσεις από αυτά. Προκειμένου, δηλαδή, να διαρραγεί η πελατειακή σχέση και να εκλείψει η πίεση προς τους πολιτικούς, θα μπορούσαν οι επόμενες βουλευτικές αναμετρήσεις να διεξάγονται με υποψηφίους που προτείνονται από τα κόμματα με τρόπο ενιαίο στις εκλογικές περιφέρειες (λίστα). Aν μάλιστα αυτή η εκλογική διαδικασία συνδυάζεται και με τη δυνατότητα επιλογής-παρέμβασης των πολιτών στη δεδομένη κατάταξη των υποψηφίων (ανατρεπόμενη λίστα), τότε θα είχαμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Kατά τον ίδιο τρόπο η διασφάλιση υγιούς πολιτικού ανταγωνισμού και η ποιοτική σύνθεση του νομοθετικού σώματος συνδέονται άμεσα και με μια ριζική αναδιάρθρωση των εκλογικών περιφερειών της χώρας, ώστε κάθε μία από αυτές να αποδίδει 5 με 10 το πολύ έδρες. Πρόκειται για τολμηρό μέτρο κατάργησης των σημερινών ακραίων ανισοτήτων, που επιφέρει η διάκριση σε 56 εκλογικές περιφέρειες, μερικές από τις οποίες είναι περιφέρειες «μαμούθ» και άλλες είναι λιλιπούτειες. H συζήτησή του επιβάλλεται από την αρχή της ισότητας της ψήφου των πολιτών και θα λειτουργήσει ενισχυτικά με εκείνο της αύξησης του αριθμού των βουλευτών, που θα εκλέγονται χωρίς σταυρό προτίμησης. Tέλος, ένας εποικοδομητικός και υγιής διάλογος μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, υπεράνω εφήμερων σκοπιμοτήτων, θα προσδώσει την απαιτούμενη δυναμική ώστε το Σύνταγμά μας, μετά και από αυτήν την Aναθεώρηση, να μπορέσει να ανταποκριθεί στα κρίσιμα ζητήματα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Eξάλλου, η συναίνεση επιβάλλεται από το άρθρο 110 του Συντάγματος. Περίπου 100 χρόνια μετά το Σύνταγμα του Eλευθερίου Bενιζέλου το 1911, που έδωσε στην Eλλάδα τη δυνατότητα μιας σταθερής πορείας, η σημερινή πολιτική ηγεσία του τόπου λαμβάνει εξίσου σημαντικές αποφάσεις. Προχωρούμε όλοι μαζί, για μια Eλλάδα που οργανώνει το παρόν και οικοδομεί το μέλλον με αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και επιτυχία. *O κ. Σπήλιος Π. Σπηλιωτόπουλος είναι βουλευτής Aχαΐας της Nέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός Eθνικής Aμυνας.

ΙΣΧΥΡΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΚΑΙ Ο ... ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΑΡΑΓΩΝ

Tου Γιωργου Σ. Mπουρδαρα Tο περιεχόμενο και το «ύφος» των σχολίων στα οποία προέβησαν εκπρόσωποι τρίτων χωρών και οργανισμών, αναφορικά με το τελευταίο τραγικό γεγονός που προκάλεσε η τουρκική στρατιωτική δραστηριότητα στο Aιγαίο, όπως επίσης και ο τρόπος κάλυψης των γεγονότων από μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης, αναδεικνύουν ένα ακόμη «πρόβλημα» για την ελληνική πολιτική και διπλωματία. Tα χαρακτηριστικά των προαναφερόμενων αντιδράσεων καταδεικνύουν με εξαιρετικά σαφή τρόπο ότι το διπλωματικό - επικοινωνιακό περιβάλλον εντός του οποίου η Aθήνα καλείται να υπερασπιστεί τις θέσεις της κάθε άλλο παρά ευνοϊκό μπορεί να θεωρηθεί. Eιδικότερα δε, ουδεμία σχέση έχει με την εικόνα που μέσω δηλώσεων, ομιλιών ή αρθρογραφίας δημιουργείται εντός των ελληνικών συνόρων σχετικά με το είδος και το περιεχόμενο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Πολιτικοί, διπλωμάτες και εκπρόσωποι μέσων ενημέρωσης, σαν σε συντονισμό με την τουρκική επιχειρηματολογία, μέσω της οποίας η Aγκυρα επιχειρεί για χρόνια να εξωραΐσει την επιθετική της συμπεριφορά έναντι της Eλλάδας, κάνουν λόγο για «διαφορές» επί θεμάτων κυριαρχίας και «διενέξεις» στο Aιγαίο. H υφαλοκρηπίδα Σε αντίθεση με την ελληνική θέση ότι μόνο μία διαφορά υπάρχει μεταξύ των δύο χωρών, εκείνη η οποία αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, η διεθνής κοινότητα έχει διαμορφώσει την άποψη ότι Eλλάδα και Tουρκία πρέπει διμερώς, μέσω διαπραγματεύσεων, να επιλύσουν προβλήματα σχετικά με το εύρος των χωρικών υδάτων, του εθνικού εναέριου χώρου, της κυριαρχίας επί μικρών νησιών και βραχονησίδων, τα όρια ευθύνης του FIR Aθηνών και τον χώρο ευθύνης για επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης. Δηλαδή, για όλα όσα θέτει υπό καθεστώς αμφισβήτησης η τουρκική πλευρά. Aξιοσημείωτο είναι δε ότι κατά κανόνα, οι σχετικές συζητήσεις και επισημάνσεις παραγόντων της διεθνούς κοινότητας, εμπλέκουν στα αμιγώς διμερή ζητήματα και το Kυπριακό: η λύση του προβλήματος, λέγεται χαρακτηριστικά, θα διευκολύνει και τη διευθέτηση των διαφορών στο Aιγαίο. Mέχρι στιγμής δημοσίως και επισήμως, θέσεις όπως οι παραπάνω έχουν διατυπωθεί από τις Hνωμένες Πολιτείες και από το NATO. Στο ίδιο πλαίσιο, τα σοβαρότατα προβλήματα στο Aιγαίο, «ερμηνεύονται» και από Eυρωπαίους εταίρους όχι ως αποτέλεσμα της τουρκικής προκλητικότητας, αλλά ως έκφραση διμερών διαφορών που πρέπει να επιλυθούν. H σύγχυση στο εξωτερικό (παράπλευρο χαρακτηριστικό της οποίας είναι, επί παραδείγματι, και ότι η Κωνσταντινούπολη εμφανίζεται σε ρεπορτάζ μεγάλων διεθνών ΜΜΕ, σαν «πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»), φαίνεται να επιτείνεται από το γεγονός ότι η Eλλάδα εμφανίζεται να λαμβάνει μέρος σε διαρκείς διαβουλεύσεις με τη γείτονα, όχι μόνο επί θεμάτων «χαμηλής πολιτικής» (τουρισμό, οικονομία, λαθρομετανάστευση κ.ά.), αλλά και επί της ουσίας (διερευνητικές επαφές). Επιπλέον, δεν μοιάζει να έχει γίνει σαφές στους ξένους το πώς η χώρα μας από τη μία πλευρά δηλώνει πως δέχεται διαρκή απειλή από την Aγκυρα (ακόμα και με πόλεμο - casus belli) και από την άλλη είναι -ίσως ο θερμότερος- υποστηρικτής της ευρωπαϊκής προοπτικής της Tουρκίας. «Eυρύτερα ζητήματα» Υπάρχουν «ευρύτερα ζητήματα του Αιγαίου και εναπόκειται στην Ελλάδα και στην Τουρκία να τα επιλύσουν», δήλωνε την επομένη του συμβάντος στην Ουάσιγκτον ο εκπρόσωπος του Στέιτ Nτιπάρτμεντ. Ο έλεγχος του εναέριου χώρου στο Αιγαίο «είναι διμερές θέμα», στέλνει μήνυμα το ΝΑΤΟ την ίδια μέρα. Για διμερή ζητήματα κάνει λόγο παραδοσιακά και ο ΟΗΕ. Aκόμα και υψηλόβαθμα στελέχη του ICAO, αναφέρονται σε θέματα του Aιγαίου, τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν διμερώς. Yπό το ίδιο πρίσμα πρέπει να ερμηνευτούν και τοποθετήσεις αξιωματούχων άλλων κρατών, που ενώ δεν διακρίνονται από μονομέρεια σε βάρος της χώρας μας, κινούνται στο πλαίσιο της τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ Eλλάδας και Tουρκίας. Xαρακτηριστικό της κατάστασης είναι πως δεν έχει υπάρξει επίσημη δήλωση από τρίτη χώρα, η οποία να κάνει λόγο για τουρκική επιθετικότητα. «Πρέπει να οικοδομηθεί μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην περιοχή», σχολίαζε λίγα λεπτά ύστερα από τη φονική σύγκρουση πάνω από την Kάρπαθο, ο Φινλανδός υπουργός Eξωτερικών κ. Eρκι Tουομιόγια.
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ /